ആലപ്പുഴ ടു ഹംപി റോഡ് ട്രിപ്പ്  (1900km കംപ്ലീറ്റഡ് )



ഡിയോ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും ഭയങ്കരൻ ആണ്.

ഈ വണ്ടിയിലോ..?? ഇത്രെയും ദൂരമോ.?? നിനക്കൊക്കെ വട്ടാണോ.??
ഞങ്ങളുടെ യാത്രയെകുറിച് പറഞ്ഞപ്പോൾ കേൾക്കാനിടയായ ചില അഭിപ്രായങ്ങൾ ആണ് ഇവ.
ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞങ്ങൾ പോകും എന്ന് തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു.(ഞാനും അഖിലും)അതിനെക്കുറിച്ചു പിന്നെ പ്ലാനിങ്ങുകളോ സംസാരങ്ങളോ ഒന്നുംതന്നെ നടത്തിയില്ല.  അവൻ വണ്ടി ഒന്ന് സർവീസ് ചെയ്യാൻ കൊടുത്തു അത്രമാത്രം. ജൂൺ 15 വൈകുന്നേരം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാനായിരുന്നു പ്ലാൻ.അതിനു കടിഞ്ഞാൺ ഇടവണ്ണമായിരുന്നു രണ്ടു ദിവസമായുള്ള ശക്തമായ മഴ.പിന്നെ 16നു പെട്രോൾപമ്പ് സമരം ആണെന്നുള്ള വാർത്തയും.ട്രിപ്പ് ഏറെക്കുറെ മുടങ്ങുമോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

പക്ഷെ അങ്ങനെ പിന്മാറാൻ ഞങ്ങൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.ഞങ്ങൾ സമരത്തിന്റെ കാര്യം ശെരിയാണോ എന്നറിയാൻ അടുത്തുള്ള പമ്പുകളിലൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു,അപ്പോഴും അവധിയായിരിക്കും എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.പിന്നീട് മൈസൂരിലെ ഒരു പമ്പിലേക് വിളിച്ചു തിരക്കിയപ്പോൾ അവിടെ അങ്ങനെ സമരത്തിന്റെ ഇൻഫർമേഷൻ ഒന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്ന മറുപടി ഞങ്ങള്ക് വളരെ ആശ്വാസകരമായി.എന്നാലും പോയാൽ പെട്രോൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന ഒരു ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ യാത്ര വീണ്ടും നീട്ടി വെക്കാൻ ഞങ്ങള്ക് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.വരുന്നത് വരട്ടേ എന്നുകരുതി ഞങ്ങൾ പോവാൻതന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ഞാനും അഖിലും...

അടുത്ത കടമ്പ വീട്ടിൽനിന്നും അനുവാദം വാങ്ങൽ ആയിരുന്നു, മൈസൂർവരെ എന്നുപറഞ്ഞു കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു,ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ വല്യ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ അച്ഛനും "ഇങ്ങനെ നാടുതെണ്ടി നടന്നോ എന്ന മറുപടിയിലൂടെ അമ്മയും അനുവാദം തന്നു.
ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം നേരത്തെ സെറ്റാക്കിവെച്ചിരുന്നതിനാൽ അധികം തയ്യാറെടുപ്പുകൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.
ഡിയോയിലാണ് പോകുന്നത്,,2സൈഡും കൂടി രണ്ടായിരത്തോളം കിലോമീറ്ററോളം ഉണ്ടാവും, അതിന്റെതായ പ്രശ്നങ്ങൾ യാത്രയിലുണ്ടായാലോ?? ഇങ്ങനെയുള്ള ടെൻഷൻ ഒന്നുംതന്നെ ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മാർഗ്ഗമല്ല ലക്ഷ്യമാണ് പ്രധാനം എന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രേ ഞങ്ങൾ ഇരുവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു,

അങ്ങനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി,വൈകുന്നേരം 4:30നു എങ്കിലും പുറപ്പെടണം എന്ന ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം നടപ്പിലായപ്പോൾ 5:30ആയി (അത് അങ്ങനാണല്ലോ ശീലം) നോർത്ത് പറവൂർ - ഗുരുവായൂർ - തൃശൂർ - പട്ടാമ്പി - മലപ്പുറം - നിലമ്പൂർ നാടുകാണി  - ഗുഡല്ലൂർ വഴി മുതുമല ചെക്‌പോസ്റ് എത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ ലക്‌ഷ്യം.പരിചിതമായ വഴി ആയതിനാൽ ഗൂഗിളിന്റെ സഹായം ആവിശ്യമായിവന്നില്ല. ആലപ്പി - മുതുമല ഏകദേശം 290 കിലോമിറ്ററോളം ഉണ്ട്.അങ്ങനെ ഫുൾടാങ്ക് പെട്രോൾ അടിച്ചു രണ്ടുലിറ്റർ ഒരു ബോട്ടിലിലും കരുതി ഞങ്ങൾ യാത്ര ആരംഭിച്ചു,പോകുന്നവഴിക് അമ്പലത്തിൽ നേർച്ചയും ഇട്ടു.വൈകുന്നേരം ആയതിനാൽ ഇടപ്പളി കടന്നുകിട്ടാൻ അല്പം ട്രാഫിക് സഹിക്കേണ്ടിവന്നു.  അതോടെ ഇരുട്ടുവീഴുന്നതിനുമുന്നെ ഗുരുവായൂർ പാസ് ചെയ്യണം എന്ന പ്ലാൻപൊളിഞ്ഞു.

നോർത്തുപറവൂർ കടക്കാറായപ്പോഴേ ഇരുട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.അഖിൽ ആണ് വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നത്.ഏകദേശംചാവക്കാട് ആയപ്പോ ഒരു കട്ടൻകുടിച്ചിട്ടാവാം ഇനി യാത്ര എന്നുകരുതി, ആദ്യം കണ്ട തട്ടുകടയിൽത്തന്നെ  വണ്ടിനിർത്തി.മോശം പറയരുതല്ലോ ആ കടയിൽ കട്ടൻകാപ്പി ഒഴിച്ചു ബാക്കിയെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.(നമ്മുടെ നാട്ടിലെ തട്ടുകടയിലൊക്കെ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേലും കട്ടൻ ഉറപ്പാണ്.ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ നിര്ഭാഗ്യംകൊണ്ടും ആവാം) അവിടുന്ന് ഞങ്ങൾ അടുത്ത കടലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നോട്ടുനീങ്ങി.

അങ്ങനെ അടുത്തൊരുകടയിൽകയറി രണ്ടു കട്ടനും പറഞ്ഞു ഒന്നു നടുനിവർത്തി.ചായകുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ കടയിലെ ചേട്ടൻ മറ്റുളവരോടൊക്കെ നാളെ പെട്രോൾപമ്പ് ഒക്കെ അവധിയാണ്  എന്നുപറയുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ശ്രെദ്ധയിൽപെട്ടു.അതൊക്കെ മാറ്റിയല്ലോ എന്നുഞാൻ പുള്ളിയോട് പറഞ്ഞു (അങ്ങനെയല്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഒരു സമാധാനത്തിനുവേണ്ടി ) അപ്പോഴതാ അഖിലിന് മൈസൂർ നിന്നും ഒരു ഫ്രണ്ട് ഇവിടെ നാളെ പെട്രോൾ സ്ട്രൈക്ക് ആണെന് മെസേജ് ചെയ്തു,പണി കിട്ടിയെന്ന് ഞങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു.

അവിടെനിന്നും നേരെ ഞങ്ങൾ അടുത്ത പെട്രോൾപമ്പിലേക്കാണ് പോയത്.(തൃശൂർ) അവിടെ നിന്നും വീണ്ടും ടാങ്ക് ഫിൽചയ്തു.അവിടെ തിരക്കിയപ്പോൾ "സമരമോ നാളെയോ? അങ്ങനൊന്നും ഇല്ലാലോ" ആ ചേട്ടന്റെവാക്കുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും എനർജി നൽകി.പുള്ളിക് ഒരു താങ്ക്‌സുംപറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര ആരംഭിച്ചു.നല്ല അടിപൊളി റോഡ് തന്നെയാണ്.എങ്കിലും ഞങ്ങൾ 60-70 സ്പീഡിന് മുകളിൽ കയറിയിട്ടില്ല.അങ്ങനെ പട്ടാമ്പി എത്തിയപ്പോൾ അഖിൽ വണ്ടിനിർത്തി.അടുത്ത എന്റെ ഊഴം ആണ്.

വീണ്ടും മുന്നോട്ട്, റോഡിൽ വാഹനങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. കടകൾ എല്ലാം അടച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ ഗൂഗിൾ മാപ്പിന്റെ സഹായം തേടിയത് തടസങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെ ഇല്ലാത്ത സുഗമമായ ഒരു റൈഡ്. മലപ്പുറം ആയപ്പോ വണ്ടിക് അല്പം റെസ്റ് കൊടുത്തിട്ടാവാം ഇനി എന്ന് കരുതി
10-15 മിനിറ്റ് ഞങ്ങൾ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ വിശ്രമിച്ചു, അവിടെയെല്ലാം കടകൾ അപ്പോഴും തുറന്നിരുന്നു.(നോമ്പ് ഒക്കെ ആയതിനാലാവാം) മലപ്പുറം - നിലമ്പൂർ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വിജനമായ റോഡ്. രാത്രിയായതിനാലാവാം.അധികവും ലോറികൾ ആണ് പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ഉള്ള വലിയ വളവുകളും,ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്ന മട്ടിലാണ് നമ്മുടെ ആന വണ്ടികൾ പറപ്പിക്കുന്നത്.ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പരിചയക്കുറവുള്ള  റോഡായതിനാൽ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചായിരുന്നു യാത്ര.ഇടയ്ക് ഗൂഗിളിലെ ചേച്ചി ഒരു ഷോർട് കട്ട് കാണിച്ചുതന്നു.എന്നാൽ പിന്നേ അങ്ങാനാവട്ടെ എന്നായി ഞങ്ങളും.

ആവിശ്യത്തിന് ഗട്ടറുകളും പേരിനുപോലും ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ് പോലും ഇല്ലാത്ത റോഡ്.(ഒരു നിമിഷം ഞങ്ങൾ ഗൂഗിളിനെ സ്മരിച്ചു) ഏതാണ്ട് കോട്ടയം പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം. മുഴുവൻ റബര് തോട്ടങ്ങൾ. ഒരുപക്ഷെ ഇങ്ങനൊരു റോഡ് ഇവിടുണ്ടെന്ന് ഇവിടുത്തുകാർക്കെങ്കിലും അറിയുമോ എന്ന് ഞങ്ങൾ സംശയിച്ചു. അവസാനം കറക്റ്റായിട് ഹൈവേയിൽ തന്നെ എത്തിച്ചുതന്നു.(ഈ റോഡിൽ ഞങ്ങളെ കടന്നുപോയത് ഒരു കാർ മാത്രമാണ്,വേറെ ഒരു മനുഷ്യകുഞ്ഞുപോലും ഞങ്ങൾ അവിടെ കണ്ടില്ല)

റോഡിലേക്ക് കയറേണ്ട താമസം ഞങ്ങളെ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന രീതിയിൽ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയി.രാത്രിയായാൽ ഇവനൊന്നും റോഡിലെ മറ്റു യാത്രക്കാർക് ഒരു വിലയും നൽകാത്ത പോക്കാണ്.(നല്ല നമസ്‌കാരം) പെട്രോൾ നീഡില് അല്പം താഴ്ന്നു തുടങ്ങി എന്ന് മനസിലായപ്പോൾ വീണ്ടും ഫിൽ ചെയ്തു.അപ്പോഴും ബോട്ടിലിലെ പെട്രോൾ ഞങ്ങൾ അനക്കിയില്ല.

പിന്നീട് ഉള്ള റോഡിൽ  ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് നല്ല ഉശിരൻ തേക്ക്  മരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. നിലമ്പൂർ എത്താറായി എന്നതിന് പിന്നെ ഗൂഗിളിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. ഏതാണ്ട് തേക്ക് മ്യൂസിയം കഴിഞ്ഞപ്പൊഴേക്ക് ഞാൻ വണ്ടി അഖിലിന് കൈമാറി. ആ സമയം ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഹൈവേ ആണെന് പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയുടെ വെട്ടം മാത്രേ ഉള്ളു .ഞങ്ങൾ  വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.അല്പംകൂടി മുന്നോട്ട് എത്തിയപ്പോൾ വിശപ്പിന്റെ വിളിയെത്തി.

അങ്ങോട്ടെല്ലാം കടകൾ സജീവമായിരുന്നു നോമ്പ് പ്രമാണിച്ചുള്ളവയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ആദ്യം കണ്ട തട്ടുകടയിൽ തന്നെ കയറി  നല്ല ഉഗ്രൻ പുട്ടും ബീഫും തന്നെ അകത്താക്കി. അങ്ങോട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ കടയിലെ ഇക്കയോട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനിയുള്ളത് വഴിക്കടവ് ചെക്‌പോസ്റ് ആണ്.(കേരളാ - തമിഴ്നാട് ബോർഡർ) അവിടെനിന്നു ഏകദേശം 16 കിലോമീറ്റർ ഉള്ളു. പിന്നെയുള്ളത് നാടുകാണി ചുരം ആണ്.അത് കയറി എത്തുന്നത് ഗൂഡല്ലൂർ ആണ്.(തമിഴ്‌നാട്‌ - കർണാടക ബോർഡർ) കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ മനസിലാക്കി പുള്ളിക് ഒരു സലാം പറഞ് ഞങ്ങൾ അവിടെനിന്നു യാത്രയായി. അപ്പോഴും ഒരു പിണക്കവും കാണിക്കാതെ വണ്ടിയും ഉഷാറായിരുന്നു.

ഒരു പ്രശ്നമോ ചെക്കിങ്ങോ കൂടാതെ ഞങ്ങൾ വഴിക്കടവ് കടന്നുപോയി. അടുത്ത ചെക്‌പോസ്റ്റിൽ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് തമിഴ്‌നാട് പോലീസ് ആയിരുന്നു.വണ്ടി സൈഡ് ഒതുക്കി വണ്ടിയുടെ ഡോക്യൂമെന്റസ് എല്ലാം പരിശോധിച്ച ശേഷം എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്ന ചോദ്യംവന്നു. മൈസൂർ പോകുകയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ പുള്ളി ഒരു ആക്കിയ ചിരി സമ്മാനിച്ച് ന്തിനാണ് അങ്ങോട്ട് എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യം. പാലസ്,സൂ  എന്നൊക്കെ പറഞ് തടിതപ്പി. കേരളത്തിൽ ആലപ്പുഴയിൽനിന്ന്  ആണെന് അറിഞ്ഞപ്പോ പുള്ളി ഹൗസ്‌ ബോട്ടിന്റെ കാര്യങ്ങളെ പറ്റിയൊക്കെ തിരക്കി വല്യ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലാതെ വിട്ടു.

അവിടുന്ന് നാടുകാണി കയറിയപ്പോൾ വലിയ ലോറികൾ ചുരമിറങ്ങി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വളഞ്ഞും  തിരിഞ്ഞും പോകുമ്പോൾ ആഞ്ഞു വീശുന്ന തണുത്തകാറ്റ്‌ വലിയ ഒരു ഉന്മേഷം നല്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത വളവിൽ അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടത് വലിയ ഒരു മുള്ളൻപന്നി ആയിരുന്നു.  നിർഭാഗ്യവശാൽ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ ഒറ്റയൊടിക്കലിന് അവൻ വണ്ടി വളച്ചു. ഭാഗ്യം എന്നുപറയല്ലോ അത്
അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.അത്യാവിശം നല്ല വലിപ്പം വെളുപ്പും തവിട്ടും കലർന്ന വലിയ മുള്ളുകൾനിറഞ്ഞ ശരീരം. വെട്ടം കൊണ്ട് ശല്യപെടുത്തിയതുകൊണ്ടാവണം അത് കുറ്റികാടിനുള്ളിലേക് കയറി.

ഹംപിയിലെ പ്രശസ്തമായ കൽരഥം

ഞങ്ങളും വണ്ടി തിരിച്ചു.പിന്നെ വഴിയിൽ എല്ലാം നിറയെ എലിഫന്റ്‌ ക്രോസിങ് സോൺ എന്ന ബോർഡ് കാണാമായിരുന്നു. അതും നോക്കി ആനവല്ലതും മുൻപിൽ ഉണ്ടോയെന്ന സംശയത്തിൽ പോകുമ്പോളാണ് വണ്ടിയുടെ തൊട്ടുമുന്നിലൂടെ കാട്ടുപന്നിക്കൂട്ടം റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നത്.അതും ഒരു നല്ല കാഴ്ചതന്നെയായിരുന്നു.അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചുരം അവസാനിച്ചു,

ഏതാണ്ട് ഒരു ജംഗ്ഷൻപോലെയുള്ള സ്ഥലത്തുനിന്നും ഞങ്ങൾ ഇടതേക് തിരിഞ്ഞു.ഏതോ കള്ളക്കടത്തുകാരെ കണ്ടതുപോലെ ഒരു പോലീസുകാരൻ ബൈക്കിൽ വന്നു ഞങ്ങളെ തടഞ്ഞു.ആള് തമിഴൻ ആണ്.ചെക്കിങ് കഴിഞ്ഞോ എന്ന് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു, താഴെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു അഡ്രസ് ഒക്കെ കൊടുത്തല്ലോ എന്നുപറഞ്ഞപ്പോ ഇവിടുത്തെ ചെക്കിങ് ഉണ്ട് വണ്ടി തിരിച് പുള്ളിയുടെ പിന്നാലെവരാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു. അതായിട്ടു കുറക്കേണ്ടആയിക്കോട്ടെ എന്ന്  ഞങ്ങളും കരുതി.

അവിടെ ചെന്ന് ചെക്കിങ്‌ നടത്തികൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ പിന്നിൽനിന്നും "എങ്ങോട്ടാ മക്കളെ ഈ രാത്രി എന്ന് ഒരുചോദ്യം" ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ആളൊരു പോലീസുകാരൻ ആണ്.(മലയാളി ഡാ )
പുള്ളിയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അവർ ഞങ്ങളുടെ കൈയിലുള്ള പെട്രോൾ കാണുന്നത്. ഇത് എന്താ?? എന്ന് അടുത്ത ചോദ്യം.നാളെ സമരം ആണെന് പറയുന്നതുകൊണ്ട് കരുതിയതാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോ നാളെ അങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ എന്ന് പുള്ളി ഒരു കോൺസ്റ്റബിളിനോട് ചോദിച്ചു."അപ്പടി ഒന്നും ഇല്ല സർ, പുള്ളി മറുപടി കൊടുത്തു.(അതേതായാലും പൊളിച്ചു) പെട്രോൾ ഇങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടുപോവാൻപാടില്ല. ശെരി പൊയ്ക്കോ എന്നായി പുള്ളി.

"താങ്ക്സ് സർ"എന്നു പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ വണ്ടി എടുത്തു.അല്പം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോ വേറെ ഒരു പോലീസുകാരൻ വീണ്ടും നിർത്തിച്ചു .ചെക്കിങ് കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ  സിഗ്നലിൽ നിന്നൊരു പോലീസുകാരൻ പൊയ്‌ക്കോളാൻ കൈകാണിച്ചു,വളരെ സന്തോഷം എന്നുപറഞ് ഞങ്ങളും നീങ്ങി.(ബോർഡർ ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇത്ര ചെക്കിങ്, അവരുടെ ഡ്യൂട്ടി അല്ലെ എന്ന് ഓർത്തു ഞങ്ങളും സമാധാനിച്ചു) അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മുതുമല ലക്ഷ്യമാക്കി പോന്നു.

ബന്ദിപ്പൂരിനുള്ളിലൂടെ...

ഏതാണ്ട് വെളുപ്പിനെ 2:30നു ഞങ്ങൾ മുതുമല ചെക്‌പോസ്റ്റിൽ എത്തി.ഒരുപാട് ലോറികൾ കാത്തുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.6 മണിക്കേ ചെക്‌പോസ്റ് തുറക്കൂ,അതുവരെ ഒന്ന് മയങ്ങാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു.ഏറ്റവും മുന്നിലെ ലോറിയുടെ പിന്നിലായി വണ്ടി ഒതുക്കി,വണ്ടിയുടെ സൈഡിൽ തന്നെ ന്യൂസ്‌പേപ്പർ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കിടക്കാനുള്ള സെറ്റപ്പ് ഉണ്ടാക്കി,ബാഗ് തലയിണ ആക്കി.ഒരു ആളനക്കം പോലും കേൾക്കാനില്ല.രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത മാത്രമാണ് എങ്ങും.ഇടയ്ക് ഏറ്റവും പിന്നിൽ ലോറികൾ പാർക്‌ചെയുന്ന ശബ്ദവും കേൾകാം.

ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻകിടന്നു.ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂറിനു ശേഷം ഷൂസിനുള്ളിലൂടെ തണുപ്പ് കാലിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും അഖിൽ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്, ഇവന് മനുഷ്യൻ തന്നെയല്ലേ എന്നുഞാൻ ഒരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചു.ഇത്രയും തണുപ്പ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചുണ്ടായിരുന്നില്ല.അല്പനേരത്തിനുശേഷം ഏതാണ്ട് സ്വിച്ചിട്ടപോലെ അവനും എന്നേറ്റു." എന്ത് തണുപ്പാടാ"അവൻ പറഞ്ഞു.

പിന്നെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നും ഇരുന്നും തണുപ്പിനെ അകറ്റിനിർത്താനുള്ള പെടാപ്പാട് ആയിരുന്നു.
അല്പനേരത്തിനുശേഷം രണ്ടു വാച്ചര്മാര് ടോർച്ചുമായി വന്നു.ഇവിടെയിങ്ങനെ ഇരിക്കരുത്, ആനയിറങ്ങുന്ന സ്ഥലം ആണെന്നുപറഞ്ഞു.(അവിടെഞങ്ങൾ ഒരുറക്കം കഴിഞ്ഞകാര്യം പുള്ളിക്കറിയിലല്ലോ) ഇവിടെയൊക്കെ ഏത് ആന വരനാണെന്നു ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു. കുറെനേരത്തെ  കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം കൃത്യം 6മണിക്കുതന്നെ ചെക്‌പോസ്റ് തുറന്നു.ഞങ്ങളെ പോലെ തന്നെ ടു വീലർ സഞ്ചാരികൾ രണ്ടുമൂന്നുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ബന്ദിപ്പൂർ നാഷണൽപാർക്ക്‌ 

ആദ്യമേ ചെക്‌പോസ്റ് കടക്കാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ ശ്രമത്തെ വാച്ചർ തടഞ്ഞു,ടു വീലേഴ്സ് എല്ലാം സൈഡിലേക് ഒതിക്കിനിർത്താൻ പുള്ളി ആവിശ്യപ്പെട്ടു.ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും വണ്ടി നിർത്തി,ശേഷം കെ.സ്.ആർ.ടി. സി ബസുകൾ ആദ്യമേ കയറ്റിവിട്ടു.പിന്നാലെ കുറച്ചു ലോറികളും.അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾക് പോവാനുള്ളഅനുവാദംതന്നു.(ആദ്യത്തെ യാത്രയിൽ വഴി മദ്ധ്യേ ആനയോ മറ്റു മൃഗങ്ങളോ ഉണ്ടെങ്ങിലുള്ള അപകടം ഒഴിവാക്കാനാണ് ഈ രീതി)   ഞങ്ങൾ ചെക്‌പോസ്റ് കടന്നു,ഒരു 100മീറ്റർ പോലും എത്തിയില്ല,റോഡിൻറെ വലതുഭാഗത് ഏതാണ്ട് പാർക്കിന്റെയും മൃഗശാലയുടെയും മുന്നിലോക്കെ കാണുന്നപോലെ വലിയ രണ്ടു ആനയുടെ പ്രതിമ. എന്നാൽ ന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ തെറ്റി.പെട്ടെന്നാണ് അത് തുമ്പികൈ ഉയർത്തിയത്.ഞാൻ ഞാൻ അഖിലിന്റെ തോളിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഡാ ആന..."

ബന്ദിപ്പൂർ നാഷണൽപാർക്ക്‌ 

അവൻ വണ്ടി സ്‌ലോചെയ്തു.നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആനകളെക്കാൾ വലിപ്പമുണ്ട് അവയ്ക്ക്.ശരീരത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഷേപ്പ്,  ഈ രണ്ടു ആനകളുമായി വെറും നിശ്ചിത ദൂരത്തിലാണല്ലോ ഞങ്ങൾ കിടന്നത് എന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുക്കുകയെ വഴിയുള്ളായിരുന്നു.ഞങ്ങൾ ഇരുവശവുംനോക്കി യാത്രതുടർന്നു.ഒരുപാട് മാനുകൾ,മയിൽ,കാട്ടുപന്നി,കുരങ്ങുകൾ,കാട്ടുപോത്തുകൾ,ഇവയെല്ലാം ഞങ്ങള്ക് ദർശനംതന്നു.അപ്പോഴെല്ലാം ഞങ്ങൾതിരഞ്ഞത് ഒരുചെറിയ കടുവ എങ്കിലും കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാണ്.(27 വട്ടം ബന്ദിപ്പൂർ പോയിട്ട് കടുവകളെ കാണാതെവന്ന ആളുകൾ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഒരുപോസ്റ്റിൽ വായിച്ചതോർത്തു,പിന്നെയല്ലേ  വെറുതെ ഇതുവഴി പാസ് ചെയ്യുന്നഞങ്ങൾ )

ബന്ദിപ്പൂർ നാഷണൽപാർക്ക്‌ 

കാഴ്ചകൾകണ്ടും ഫോട്ടോകൾ എടുത്തും ഞങ്ങൾ ബന്ദിപൂർകടന്നു.മൈസൂരിലേക്കുള്ള റോഡിൽ തീരെ വാഹനങ്ങളില്ലായിരുന്നു.റോഡിനിരുവശവും കൃഷിയിടങ്ങൾ മാത്രം,പൂ പാടങ്ങൾ,ശെരിക്കും കർഷകർ മാത്രം താമസിക്കുന്നഒരു ഗ്രാമംപോലെ തോന്നിച്ചു.വലിയ കെട്ടിടങ്ങളോ ഫാക്ടറിയുടെ പുകക്കുഴലുകളോ ഒന്നുംതന്നെയില്ല.

മൈസൂർ അടുക്കാറായപ്പോൾ തിരക്ക് കൂടിവന്നു.ചില പെട്രോൾപമ്പുകൾ അടച്ചിട്ടിരുന്നത് ഞങ്ങളെ ആശങ്കയിലാക്കി,എന്നാൽ ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ വലിയപ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു,കുറച്ചുതിരക്ക് കൂടുതലായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പെട്രോൾപമ്പിൽനിന്നും ഞങ്ങൾ ഫിൽ ചെയ്തു.വീണ്ടും മൈസൂരിന്റെ തിരക്കുകളിലേയ്ക്. ഏതാണ്ട് തിരക്കുള്ളഒരു സ്ഥലമെത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ.പ്രദേശവാസിയായ ഒരാളോട് ഹംപിയിലേക്ക് എങ്ങനെപോകുന്നതെന്ന് അന്വേഷിച്ചു.(മൈസൂർ - ഹംപി 403+ കിലോമീറ്റെർസ് ഉണ്ടെന്ന് ഗൂഗിൾ പറഞ്ഞായിരുന്നു) പുള്ളി പറഞ്ഞതനുസരിച് ഞങ്ങൾ താരതമ്യേന തിരക്കുകുറഞ്ഞ ഒരുറോഡിലേക്ക്  കട്ട് ചെയ്തു.

ലോട്ടസ്മഹൽ 

ആ റോഡിലേക്ക് ഞങ്ങളെവരവേറ്റത്‌ ഹംബുകളുടെ പെരുന്നാൾ ആയിരുന്നു.ശെരിക്കും ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശം,ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ ഒരുയാത്ര എന്നഒരു ആഗ്രഹവും ആ യാത്രയിലൂടെ നിറവേറി.
അവിടുത്തെ പ്രധാന കൃഷി ഒരുപക്ഷെ കരിമ്പ് ആയിരിക്കണം.കാരണം റോഡിനിരുവശവും കരിമ്പിൻപാടങ്ങൾ മാത്രമേ കാണാനുള്ളയിരുന്നു.പിന്നെ കരിമ്പ് ചണം കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചില ചെറിയ ഫാക്ടറികളും.തണൽവിരിച്ച റോഡിലൂടെയുള്ള യാത്ര സുഖകരമായിരുന്നു.ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്തെന്നാൽ ഹംബുകൾ ആയിരുന്നു.(നമ്മുടെ നാട്ടിൽ  ഒന്നുമില്ലല്ലോടോ ഇത്രേം.)ആ ഗ്രാമപ്രദേശം കഴിയുന്നതുവരെ ആളുകളെല്ലാം ഞങ്ങളെ ഏതാണ്ട് അത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കിയത്.കാരണം എന്തെന്നാൽ ആഹ് റോഡിലൂടെ ഹെൽമെറ്റ് വെച്ച് യാത്രചെയ്തിരുന്നത് ഞങ്ങൾമാത്രമായിരുന്നു.

ഒരു പട്ടണംഎന്നുതോന്നിക്കുന്ന സ്ഥലത്തു ഞങ്ങൾനിർത്തി ഓരോ ചായ കുടിച്ചു,പിന്നെ ഒരു ചെറിയ ബിസ്ക്കറ്റും.പിന്നീട് അങ്ങോട്ടുള്ള റോഡ് ഒരു അന്ത്യവുമില്ലാതെ നീണ്ടുനിവർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഹംപിയെക്കുറിച് തിരക്കിയപ്പോ അങ്ങനൊരു സ്ഥലത്തെപ്പറ്റി ആദ്യമായികേക്കുന്ന പോലെയുള്ളൊരു ഭാവമായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരൻ സമ്മാനിച്ചത്.പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട്പോയി (റോഡ് നേരെയാണല്ലോ കിടക്കുന്നത് ആഹ് ഒരു വിശ്വാസം) ഏകദേശം 10-30 കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു. ശെരിയായ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും "സിറ"എന്നസ്ഥലത്തുകൂടി വേണംപോകാൻ എന്നുമനസിലായി.ഗൂഗിൾ നോക്കിയപ്പോൾ സംഗതി ശെരിയാണ്."സിറ" ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങൾ നീങ്ങി.

അല്പം റേഞ്ച് കിട്ടിയ സ്ഥലത്തുനിന്നും വീട്ടിലേക് ഒന്നുവിളിച്ചു. നമ്മുടെ നാട് ഞങ്ങളെ ചതിച്ചില്ലെങ്കിലും ഈ കന്നടഗ്രാമം കാത്തില്ല. പെട്ടെന്നായിരുന്നു ശക്തിയായ മഴപെയ്തു തുടങ്ങിയത്.വേഗം തന്നെ കോട്ട് വലിച്ചു കേറ്റി.എങ്ങുംകയറി നിൽക്കാനോ ഒന്നും ആലോചിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ ആ പെരുമഴയത് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട്തന്നെ പോയി.

തുംഗഭദ്ര നദി 

മഴയായതുകൊണ്ടു  വഴിയുംനോക്കാൻ പറ്റില്ല.ഒരു അന്തവും കുന്തവുമില്ലാതെ റോഡ് നീളുന്നു,ഞങ്ങളും നേരേ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.മഴ അല്പം ശമിച്ചു.വഴിയെല്ലാം വിജനമായി കിടക്കുന്നു "സിറ" എന്ന ലക്‌ഷ്യം എത്രദൂരെ എന്നുപോലും പിടിയില്ല.എല്ലാ ബോർഡുകളും കന്നടയിലാണ്.(എല്ലാം മനസിലാവും ) ആ സ്ഥലത്തെ കുഗ്രാമം എന്നുപോലും പറയാൻപറ്റില്ല.അവിടുത്തെ ആകെ വികസനം ആളുകൾ മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്,റോഡ് പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞതാണെങ്കിലും ടാർ ചെയ്തതാണ് എന്നത് മാത്രമാണെന്നും നമുക് തോന്നിപ്പോവും.നല്ല ഒരു ചായക്കടയില്ല,ഹൊസ്പിറ്റലില്ല,ഇംഗ്ലീഷിൽ സൈൻ ബോർഡ്‌പോലുമില്ല.(ഇവയെല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ 10-40 കിലോമീറ്റർ ഞങ്ങൾ സഞ്ചരിച്ചിട് പേരിനുപോലും കണ്ടില്ല ഒന്നും)

പെട്ടെന്നാണ് വണ്ടിയുടെ അടിയിൽനിന്നും ഒരു ശബ്ദം ഞങ്ങൾ ശ്രധിച്ചത്,പെട്രോളിന്റെ ബോട്ടിൽ താഴെ പോയിരിക്കുന്നു.ബ്രേക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടും അല്പം മാറിയാണ് വണ്ടിനിന്നത്.തിരികെ വളച്ചു എത്തിയപ്പോഴേക്കും പെട്രോൾ കുപ്പിയിൽനിന്നും ധാരയായി ഒഴുകി തീരുകയായിരുന്നു,ഏതാണ്ട് അര ലിറ്റർ പോലും കിട്ടിയില്ല,ബാക്കി കയ്യോടെ വണ്ടിയിലൊഴിച്ചു.

ഈ റോഡ് മൊത്തം ഹംബ് ഉണ്ടാക്കിവെച്ചവനെ അറിയാവുന്ന ചീത്തയൊക്കെ പറഞ്ഞു.പോയതുപോട്ടെ എന്നുകരുതി, ഇവിടെങ്ങാനും പെട്ടുപോയാൽ തേന്മാവിന്കൊമ്പത്തെ ലാലേട്ടനെക്കാൾ ശോകം അവസ്ഥയ്‌യായി പോകുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.ഭാഗ്യത്തിന് പെട്രോളാവിശത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.അല്പംമുന്നോട്ട് എത്തിയപ്പോൾഞങ്ങൾ "സിറ 40 കിലോമീറ്റര് " എന്നുകണ്ടു.അതുഞങ്ങൾക് വലിയ ആശ്വാസമായി.വഴിതെറ്റിയിട്ടില്ല ഭാഗ്യം.പക്ഷെ എത്ര ഓടിയിട്ടും എത്തുന്നില്ല.വീണ്ടുംകണ്ട ബോർഡിൽ 36 കിലോമീറ്റർ കണ്ടപ്പോൾ ഈ ബോർഡുകൾ നോക്കിപോവുന്നതിൽ ഒരുകഥയുമില്ല എന്നഞങ്ങൾക് മനസിലായി.(36,34,38)  ആ കുഗ്രാമത്തിന്റെ വഴികളിൽ വളരെ അപൂർവ്വംചില ബൈക്കുകൾ മാത്രമേ ഞങ്ങള്കണ്ടുള്ളൂ.കാളവണ്ടികളാണ് അധികവും.വികസനമോ പരിഷ്കാരമോ തീരെയില്ല.ചുറ്റും വരണ്ടുണങ്ങിയ കുറെ സ്ഥലങ്ങൾമാത്രം.ഇതൊക്കെകണ്ടപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ നാടിനെ "ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്" എന്നുവിളിക്കുന്നതിന്റെ അർഥം ശെരിക്കും മനസിലായത്.ഇതുപോലെ ഉള്ള അവസ്ഥ 10-80 കൊല്ലം മുമ്പേപോലും നമ്മുടെനാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല.

ഹേമകൂടാ ഹിൽസിൽ നിന്നുള്ള സായാഹ്ന കാഴ്ച 

നീളുന്ന വഴിക്ക് ഒരു അവസാനം ആയെന്നവണ്ണം ദൂരെ റോഡിനുമുകളിലെ പാലത്തിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു.ഞങ്ങൾക് ആശ്വാസമായി,എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഹൈവേയിൽ കയറിപറ്റി,  റോഡരികിൽ ആദ്യംകണ്ട ഹോട്ടലിലേക്കു വണ്ടിയോടിച്ചുകയറി, അപ്പോഴേക്കും സമയം 3മണി ആയിരുന്നു.അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു,(വെജ് ഫുഡ് കഴിക്കുന്നതാവും നല്ലത്,കേരളാ ബോർഡറിന് ശേഷംഞങ്ങൾ നോണ് കഴിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല) ഞങ്ങൾരണ്ടുപേരും മാത്രമേ അപ്പോ ആ ഹോട്ടെലിൽ ഞങ്ങൾരണ്ടും മാത്രമേ കസ്റ്റമേഴ്സ് ആയിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.(നല്ല തല്ലിപ്പൊളി ഫുഡ് ആയിരുന്നു,വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നുകൊണ്ടു മാത്രം പാതികഴിച്ചു) അടുത്ത ഞങ്ങളുടെ ലക്‌ഷ്യം " ഹംപിയിലേക് എത്താന് ഉള്ളഒരേ മാർഗമായ ഹോസ്പെറ്റ് എത്തുകയെന്നതായിരുന്നു ആ ഹോട്ടലിൽനിന്നും ലഭിച്ച വിവരം അനുസരിച് ചിത്രദുർഗ എന്നസ്ഥലത്തുനിന്നും വേണം ഹോസ്‌പെക്റ്റിലേയ്ക് പോവാൻ. ഏകദേശം 85 കിലോമീറ്റർ ഉണ്ട് സിറ - ചിത്രദുർഗ,  അവരോടൊരു നന്ദിപറഞ്ഞു ഗൂഗിൾമാപ് ഓണാക്കി ചിത്രദുർഗ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

വളവുകളോ തിരിവുകളോഇല്ലാത്ത നല്ല അടിപൊളിറോഡ്.ആ റോഡിൽനിന്ന് നോക്കിയാൽ അത്രെയും പ്രദേശംമാത്രം മലനിരകളാൽ സംരക്ഷിതമാണ്എന്ന് തോന്നിപ്പോവും.അതിനുമുകളിലായി നിറയെ കാറ്റാടികൾ,ചിത്രദുർഗയിലേയ്ക് അടുക്കുന്തോറും കാറ്റാടികളുടെ വലുപ്പവും വർദ്ധിച്ചുവന്നു    സൈൻ ബോർഡുകളുടെയും ഗൂഗിളിന്റെയും സഹായംകൊണ്ടു യാതൊരുബുദ്ധിമുട്ടുംകൂടാതെ   ചിത്രദുർഗ്ഗയിൽനിന്നും ഹോസ്‌പേട്ടിലേക് തിരിഞ്ഞു.

ഇവിടെനിന്നും  ഹോസ്‌പേട്ടിലേയ്ക് 130ഓളം കിലോമീറ്റർ  പിന്നിടാനുണ്ട്.ആ റോഡിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾകണ്ട പ്രകൃതിയുടെ മനോഹാരിത വേറെ ലെവൽത്തന്നെ ആയിരുന്നു.അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ആകാശം ഒരു പ്രത്യേകനിറത്തിൽ ആണ് കാണപ്പെട്ടത്.ഏതാണ്ട് ഒരു ഫോട്ടോഷോപ്പ് പിക് കണ്ടതുപോലെയുള്ള ഒരനുഭവം.വയലറ്റ് നിറത്തിലാണ് മേഘങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടത്.അവ കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം ദൃശ്യ വിരുന്നൊരുക്കി,മലയുടെ മുകളിലാണ് ആദ്യം മഴ പെയ്യുക എന്നസംഗതി ഞങ്ങൾ കണ്ണുകൊണ്ടു കണ്ടറിഞ്ഞു.മലയുടെ മുകളിലേയ്ക്കു ആ വയലറ്റ് നിറം പെയ്തിറങ്ങുന്നത് ഞങ്ങള്കണ്ടു. അങ്ങനൊരുകാഴ്ച ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്കു ആദ്യ അനുഭവം ആയിരുന്നു.

പതുക്കെ മഴ റോഡിലേയ്ക്ക് വ്യാപിക്കുന്നത് ഞങ്ങളറിഞ്ഞു.വീണ്ടും ജാക്കറ്റിനു പണിയായി.മഴയത്തു വീണ്ടും ഞങ്ങൾ മുന്നോടുപോയി.ആ റോഡിൽ ഞങ്ങൾക്ക് വിലങ്ങുതടിയായത് ട്രെക്കുകൾ ആയിരുന്നു. അപൂർവ്വംചില സാധരണ വാഹനങ്ങൾ ഒഴിച്ച് മുഴുവൻ ട്രെക്കുകൾ.അത് ഇരുട്ടവീഴുന്നതിനുമുന്നെ ഹോസ്‌പെറ്റ് എത്തുവാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ ശ്രമത്തെ പരാജപ്പെടുത്തി എന്നുഞങ്ങൾക് ബോധ്യമായി.

മഴയ്ക്കു ശമനമായി.ചുറ്റുപാടുകളുമുള്ള കാഴ്ചകൾ അതിമനോഹരം ആയിരുന്നു.കൽക്കൂമ്പാരങ്ങൾപോലെ തോന്നിക്കുന്ന മലനിരകൾ,ഏതാണ്ട് പകുതിദൂരം ആയപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയാവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.സൂര്യാസ്തമന കാഴ്ച ഒരു വൻ കാഴ്ചതന്നെയായിരുന്നു.എതിർവശത്തുള്ള മലകളിൽ സ്വർണനിറം കൊണ്ട് മൂടി സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു ശെരിക്കും അടിപൊളി സീൻ ആയിരുന്ന്.മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ബ്രൈറ്റ് ഇട്ടുവരുന്ന ലോറികൾ ഒരു ഭീകരതയാണ് സമ്മാനിച്ചത്.ടു വീലർ യാത്രികരായി ചീറിപ്പായുന്ന ട്രെക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞങ്ങൾമാത്രം.എങ്ങനെയൊക്കെയാ പൊടിപാറുന്ന റോഡിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഹോസ്‌പെറ്റ് എത്തി.

സാമാന്യം തിരക്കുള്ള ഒരു. പട്ടണം എന്നും പറയാം.അവിടെയെത്തി ഞങ്ങൾവഴി ചോദിച്ചുമനസിലാക്കി.ഹംപിക് വെറും 13 കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയാണ് ഞങ്ങൾ. അപ്പോഴേയ്ക്കും സമയം 8:30 ആയിരുന്നു,ഒട്ടും തിരക്കില്ലാത്ത ആ റോഡിവഴി ഞങ്ങൾ ഹംപി ലക്ഷ്യമാകിപ്പാഞ്ഞു. ദൂരെനിന്നേ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കവാടം കാണാമായിരുന്നു.അവിടെയെത്തി ഒരു 10നില കെട്ടടത്തിനോളം ഉയരമുണ്ട് ആ ക്ഷേത്ര കവാടത്തിനു.ഞങ്ങൾ അന്തംവിട്ടു  നോക്കിനിന്നു. അവിടെനിന്നും ഞങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി ബുക്കു ചെയ്തിരുന്ന റൂമിന്റെ അഡ്രസ് കണ്ടുപിടിച്ചു.വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ 100മീറ്റർ പോലും അകലമില്ലായിരുന്നു റൂമിലേയ്ക്. ഞങ്ങൾ റൂമിന്റെ (ലക്ഷ്മി ഹെറിറ്റേജ്) മുന്നിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും അവർ റൂം ക്ലീൻചെയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ പുറത്തു വെയിറ്റ് ചെയ്തു. വണ്ടിയുടെ രെജിസ്ട്രേഷന് കണ്ടിട്ടാവണം ഒരു പുള്ളിവന്നു ഞങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ടു.പുള്ളിക്കാരനും ഒരു ട്രാവലർ ആണ്.ഡിയോയിലാണ് എന്നത് പുള്ളിക് വളരെ അതിശയമുണ്ടാക്കി.അതിനു പുള്ളിയുടെവക അഭിനന്ദനവും.ഒരു റൂഫ്‌ടോപ് റെസ്റ്റോറന്റ് കാണിച്ചുതന്നശേഷം  ഞങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് ക്ഷണിച്ചു.യാത്രയുടെ ക്ഷീണംകാരണം ഞങ്ങൾ നാളെയാവാം എന്നമറുപടിയോടെ ആ ക്ഷണം സന്തോഷപൂർവം നിരസിച്ചു.റൂമിലെത്തിയപ്പോഴേ ഞങ്ങൾ ഒരുകുളി പാസാക്കി. പുറത്തു ചുമ്മാ ഒനുഇറങ്ങിയ അഖിൽ തിരികെവന്ന് നമ്മുടെ റൂമിന്റെ അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ രണ്ടു നല്ല ഗ്ലാമർ കുട്ടികളാണ് ഉള്ളതെന്ന ന്യൂസായിട്ടായിരുന്നു.അതെന്തായാലും കൊള്ളാം എന്നായിഞാനും.

പുള്ളികാണിച്ചുതന്ന റെസ്റ്റോറന്റിൽപോയി അഖിൽ ഫുഡ് പാർസൽവാങ്ങിവന്നു.അതുംകഴിച്ചു അവൻ കിടന്നു.ഞാൻ നാളെ കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.അല്പസമയത്തിനുശേഷം വാതിലിൽ ഒരു മുട്ടൽകേട്ടു ഞാൻ അഖിലിനോടും അവനെന്നോടും "പോയി തുറക്കേടാ എന്ന് ആവിശ്യപ്പെട്ടു". മനസില്ലാമനസോടെ ഞാൻതന്നെ തയ്യാറായി.കതക്‌തുറന്നതോടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്.(ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ഒന്നുംപറയാനാവാതെ നിന്നു) അതിനിടയിലവൾ അവൾ "Do I Stay Here??(സന്ദർഭം അനുസരിച്ച് ഇവിടെ നില്കാമല്ലോ എന്നാണ് അവൾ ഉദ്ദേശിച്ചത്) എന്ന്  ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു."Sure" ഞാൻ മറുപടിനല്കി. ഇടതുകൈയിൽ ഒരുകുപ്പി നീട്ടി അവൾ അടുത്ത ചോദ്യം "Do You Have Water?"

ഞാൻ റൂമിൽനിന്നും ഞങ്ങള്ടെകയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പെപ്സി അവൾക്കുനേരെ നീട്ടി.
ഞങ്ങളുടെകയ്യിൽ വേറെ ഇല്ലെന്നുകരുതിയാവണം അതവൾ സന്തോഷപൂർവം നിരസിച്ചു."Its okay,Thanks" എന്നമറുപടിയും ഒരുചിരിയും നൽകി അവൾ റൂമിലേക്ക്‌പോയി.ഞാൻ അഖിലിനോട് അവൾ മലയാളിയാണോ നോർത്തിന്ത്യൻ ആവുമോ,അവളുടെ ഇംഗ്ലീഷൊക്കെകേട്ടിട് ഒരു മലയാളി ടച് ഉണ്ടലോ എന്നുചോദിച്ചു."ഒന്നുപോയി കിടന്നുറങ്ങടാ..എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി.നാളെ രാവിലെ കണ്ടാൽ പരിചയപ്പെടാം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ..വായിച്ചും പിന്നേ ചിത്രങ്ങളിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളതുമായ ഹംപിയെയും മനസ്സിൽ പതിപ്പിച് ഉറങ്ങാൻകിടന്നു...

ആഞ്ജനേയക്ഷേത്രം,വിത്തല ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും പകർത്തിയത്.

അഖിൽ എഴുന്നേറ്റ ശേഷം അവനാണ്എന്നെ ഉണർത്തിയത്,പെട്ടെന്നു എഴുന്നേറ്റ് ഫ്രഷായി.റൂം ലോക്ക് ചെയ്യാൻനേരം ഞാൻ അപ്പുറത്തേക്കാണ് നോക്കിയത്.ഞങ്ങൾക്കുമുന്നെ അവർ പോയിരുന്നു.എവിടെലുംവെച്ചുകാണാം എന്നുവിചാരിച്ചു ഞങ്ങളും ഇറങ്ങി.ഞങ്ങളുടെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നവണ്ണം ഒരുചെറിയ പയ്യൻ ഹംപിയുടെ ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് മാപ്പുമായി വണ്ടിയുടെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങൾ പ്ലാൻചെയ്ത സ്ഥലങ്ങളെക്കാൾ ഒരുപാട് അതിൽകാണാമായിരുന്നു. അത് ഞങ്ങള്ക് ഉപകാരപ്പെടും എന്നുമനസിലാക്കി അതൊരെണ്ണം വാങ്ങി.

ഇന്നലത്തെ അതെ റെസ്റ്റോറന്റിൽപോയി ചായയുംകുടിച്ചു.(ഗ്ലാസിൽ അല്ലായിരുന്നു നമ്മുടെ വീട്ടിലൊക്കെ ഉള്ളതുപോലത്തെ സ്റ്റീൽ കപ്പാണ് അളവ്,3 പേർക് സുഖമായി കുടിക്കാം.വാങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ഫുൾ കുടിച്ചു) അവിടെവെച്ചുതന്നെ ആദ്യ സ്ഥലം ഞങ്ങൾ നോക്കി.ഏറ്റവും അകലെ വിജയ-വിത്തല ക്ഷേത്രമാണ്,(11kilometre from Viroopaksha) അകലെയുള്ളവ ആദ്യം കവർചെയ്യാൻ ഞങ്ങൾതീരുമാനിച്ചു.ഗൂഗിൾമാപ് ഓൺ ആക്കി വണ്ടിയിൽ അങ്ങൊട് ചലിച്ചു.
വഴിയിലെല്ലാം മുഴുവൻ കല്ലുകളുടെ കൂമ്പാരമാണ്.കൊത്തുപണികളില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലംപോലും ഹംപിയിൽ നമുക്ക് കാണാനാവില്ല.കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന വിജയനഗര സാമ്രാജ്യം.ഹംപിക് പമ്പാവാതി എന്നൊരു പേരുകൂടിയുണ്ട്.

വിരൂപാക്ഷക്ഷേത്രം ഒരു സായാഹ്ന കാഴ്ച.

കർണാടക സംസ്ഥാനത്തു , ബെല്ലാരി ജില്ലയിൽ , ഹോസ്പിറ്റ് സിറ്റിയിൽ നിന്നും 13km അകലെ തുംഗഭദ്രനദിയുടെ തെക്കേക്കരയിലാണ് ഹംപി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് . വിജയനഗരത്തിന്റെ ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഹംപി വിജയനഗരസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. തുംഗഭദ്ര നദിയുടെ തീരത്ത് നിർമ്മിച്ചതിനാൽ നദിയുടെ പുരാതനനാമമായ പമ്പ എന്ന പേരിലായിരുന്നു ഹംപി ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. വിരൂപാക്ഷക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഇന്നത്തെ ഈ ഗ്രാമം, വിജയനഗരത്തിന്റെ കാലത്തിനു ശേഷവും, ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമായി തുടരുന്നു. പുരാതനനഗരത്തിലെ നിരവധി ചരിത്രസ്മാരകങ്ങൾ ഹംപിയിലുണ്ട്.

യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃകകേന്ദ്രങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഹംപിയേയും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
1336-ലാണ്‌ ഹംപി നഗരം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ പഠനത്തിൽ നിന്നും ഹം‌പി, കോട്ട കെട്ടി ഭദ്രമാക്കിയ ഒരു നഗരമായിരുന്നു എന്നു മസനസിലാക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. കോട്ടമതിലുകളിലെ കല്ലുകളെ യോജിപ്പിക്കുന്നതിന്‌ ഒരു തരത്തിലുള്ള ചുണ്ണാമ്പുകൂട്ടുകളും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. പകരം പൂളുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ്‌ കല്ലുകൾ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നത്. മറ്റു നഗരങ്ങളുടേതു പോലെയല്ല ഈ കോട്ടമതിലുകളെന്നും ലോകത്തിലെ വളരെക്കുറച്ചിടങ്ങളിലേ ഇത്തരം ഉന്നതനിലവാരത്തിലുള്ള കല്പ്പണി കണ്ടിട്ടുള്ളുവെന്നും പോർച്ചുഗീസ് സഞ്ചാരി ഗോമിംഗോ പയസ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് പരന്ന മേൽക്കൂരകളോടു കൂടിയ മനോഹരമായ കെട്ടിടങ്ങൾ കോട്ടക്കുള്ളിൽ കെട്ടിയിരുന്നു.

അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് ശിവ ടെംപിൾ 

കൊട്ടാരസമുച്ചയത്തിൽ നിരവധി കമാനങ്ങളും താഴികക്കുടങ്ങളും തൂണുകളിൽ താങ്ങി നിർത്തിയ മണ്ഡപങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് നിർമ്മിച്ച പഴത്തോട്ടങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും ഹംപിയിലുണ്ടായിരുന്നു..

സാംസ്കാരികപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഹംപിയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ. ദേവദാസികൾ വിരൂപാക്ഷക്ഷേത്രത്തിലെ മണ്ഡപങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാർക്കും ജനങ്ങൾക്കും മുൻപാകെ നൃത്തങ്ങൾ നടത്തി.

ഹംപിയിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാന ഉൽസവമായിരുന്നു മഹാനവമി. രാജാവ് അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കുകയും സാമന്തരിൽ നിന്നും കപ്പം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന മഹാനവമി പീഠം ചരിത്രകാരന്മാർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയിരുന്നു കൊണ്ടായിരുന്നു രാജാവ് നൃത്തവും സംഗീതപരിപാടികളും ഗുസ്തിമൽസരങ്ങളും വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്.

മഹാനവമി പീഠം 

1565-ൽ ഗോൽക്കൊണ്ട, ബീജാപ്പൂർ, അഹ്മദ്നഗർ, ബെരാർ, ബിദാർ എന്നിവരുടെ ഭരണകർത്താക്കളായിരുന്ന ഡെക്കാൻ സുൽത്താന്മാർ വിജയനഗരത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെ ഹംപിയുടെ പ്രതാപകാലവും അവസാനിച്ചു.
കൃഷ്‌ണസ്വാമി ക്ഷേത്രം,വിജയ വിത്തല ക്ഷേത്രം,നാഗാലപുരി (ഇപ്പോഴത്തെ ഹോസ്‌പെറ്റ്) എന്നിവ കൃഷ്ണദേവരായർ തന്റെ മാതാവായ നാഗളാദേവിയുടെ ഓർമയ്ക്കായി പണികഴിപ്പിച്ചവയാണ്.1336 മുതൽ 1680 വരെ പല രാജാക്കന്മാർ മാറിഭരിച്ച വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ചിത്ര വാസ്തു കലകളിലെ പ്രതാപകാലം തന്നെയായിരുന്നു പതിമൂന്നാമൻ ആയെത്തിയ (1509-1529) കൃഷ്ണദേവരായാരുടേത്.പുതിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ,മണ്ഡപങ്ങൾ,ഗോപുരങ്ങൾ,എന്നിവ പണികഴിപ്പിക്കുന്നതിലും പഴയവ പുതുക്കിപ്പണിയുന്നതിലും അദ്ദേഹം മുൻകൈ എടുത്തു.  1529 ൽ അസുഖ ബാധിതനായാണ് അദ്ദേഹം മരണം പ്രാപിച്ചത്.

ക്വീൻസ് ബാത്തിന്റെ ഉൾവശം

ക്വീൻസ് ബാത്ത്

ഹംപി പൊതുവെ ശാന്തമാണ്.പുതിയ ഒരുണർവ് ഹംപി നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നു.വിജയനഗര സാമ്രാജ്യ കാഴ്ചകൾ നമ്മുടെ കണ്ണിനെ വിസ്മയിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ കാലഘട്ടത്തെ വണങ്ങുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളു.
അതെ,പേരിൽപോലും സൗന്ദര്യം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഹംപി ഒരു വിസ്മയമാണ്.
മാപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന 3സ്ഥലങ്ങൾ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം ഞങ്ങൾ അപ്പോഴേക്കും കവർചെയ്തിരുന്നു.ഭക്ഷണത്തിനുശേഷംആവാം ഇനി എന്ന വിശപ്പിന്റെവിളി ഞങ്ങളെ പഴയ റസ്‌റ്റോറേറ്റിലേക് തന്നെ എത്തിച്ചു.  അതിനുശേഷം പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഞങ്ങൾ പുരന്ദരദാസാ മണ്ഡപം ലക്ഷമാക്കി നടന്നു (ഇനിയുള്ള സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം റൂമിന്റെ അടുത്തയതിനാൽ വണ്ടി ഒഴിവാക്കി)

ചെറിയ ഒരു വഴിയോര കച്ചവടക്കാരുടെ വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ അവിടെയെത്തി. ആകാശത്തിന്‌വീണ്ടും എന്തോ നിറവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത് ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.തകർത്തൊരുമഴ, ഞങ്ങൾ തുങ്കഭദ്രയുടെ തീരത്തുള്ള ആ മണ്ഡപത്തിലേക് ഓടിക്കയറി.രണ്ടുമൂന്നു ആളുകളും അവരുടെ എണ്ണത്തിലേറെ  നായ കളുമാണ് അതിൽ മഴയിൽനിന്നും രക്ഷനേടാൻ  അഭയം പ്രാപിച്ചത്.അതിലൊരു നായ  ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം കൂട്ടുകൂടി.മഴയല്പം കുറഞ്ഞപ്പോ ഞങ്ങൾ റൂമിലേക്കോടി. ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾകണ്ട കടകളെല്ലാം മഴയായപ്പോൾ അടച്ചുമൂടിയിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ റൂമിലെത്തി.അൽപനേരം നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി വിശ്രമിച്ചു.സൺ സെറ്റ് എന്നമോഹം മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.മഴ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വിരൂപാക്ഷ ക്ഷേത്രവും പരിസരവുമെല്ലാം ചുറ്റിക്കണ്ടു.അതുവഴി സൺസെറ്റിന്റെ  ബാക്കി പത്രം എന്നനിലയിൽ ഹേമകൂതാ മലയിൽനിന്നും കണ്ടകാഴ്ചകൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻപറ്റുന്നതിലും മേലെയാണ്. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർക് ഒരിക്കലും പകർത്തിത്തീരാൻ കഴിയാത്തത്ര ഫ്രെയിംസ് ഉണ്ട് ഹംപിയിൽ.ഞങ്ങൾ വെറുതെ എടുക്കുന്ന ചില ഫോട്ടോസിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾക്ക്  അത് മനസിലായി.ഇരുട്ടവീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ താഴേക്കിറങ്ങി.അപ്പോഴും ഒരുപാടാളുകൾ മുകളിലേയ്ക്കു കയറിപോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവിടെവെച്ചും ഞങ്ങൾ ഒരു മലയാളിഫാമിലിയെ പരിചയപെട്ടു.വണ്ടിയിലാണ് വന്നതെന്നുപറഞ്ഞപോ ആ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായംകൂടിയ ചേച്ചി മൂക്കത് വിരൽവെച്ചു (നിനക്കൊന്നും ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലേ എന്നാവണം ചിലപ്പോ ആ ചേച്ചി ഉദ്ദേശിച്ചത്) അവരോട് ബൈ പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ താഴേക്കിറങ്ങി.  വിരൂപാക്ഷയുടെ കവാട ഗോപുരത്തിന്റെ രാത്രികാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു.അല്പനേരംകൂടി അവിടെചിലവഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ഹംപി ബസാറിലൂടെ നീങ്ങി.

ഗോപിസ് റൂഫ്ടോപ് റെസ്റ്റോറന്റ് 

റസ്റ്റോറന്റുകൾ എല്ലാംതന്നെ ലൈറ്റുകളുടെ സഹായത്താൽ വ്യത്യസ്തമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.  ആ നടത്തത്തിനിടയിൽ ഇന്നലെ ഞാൻകണ്ട അതെ പെൺകുട്ടിയുടെമുഖം ഞാൻ വീണ്ടുംകണ്ടു.കൂടെ മറ്റൊരു കുട്ടിയും ഗൈഡ് എന്നുതോന്നിക്കുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.അഖിൽ അപ്പോഴും ഫോട്ടോകൾ പകർത്തുന്നതിരക്കിലായിരുന്നു.ഇടത്തെതോളിൽ ഒരു സൈഡ്ബാഗ് അവൾതൂക്കിയിരുന്നു.മറ്റുള്ളവരുടെ കയ്യിലും ബാഗുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.അവർ ചെക്ക് ഔട്ട് ചെയ്തുപോവുകയാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.അവർ ഞങ്ങള്ക് അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്, അവൾക് വലതുകൈ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇന്നലെ അവൾ ഇടതുകൈയിൽ കുപ്പി നീട്ടിയത് ഞാനോർത്തു.അപ്പോൾഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്നെ  മനസ്സിലായെന്നവണ്ണം ഒരു ചിരിയും നൽകി ധൃതിയിൽ അവർ ഞങ്ങളെ കടന്നുപോയി. ദൂരെ എത്തുംവരെ ഞാൻ അവളെതന്നെയാണ് നോക്കിനിന്നത്.സങ്കടമോ സഹതാപമോ അപ്പോൾ എനിക്കുതോന്നിയ വികാരം എന്താണെന്നു ഇപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ല.(ഒരുപക്ഷെ ഇത് വായിക്കുമ്പോഴാവും അഖിൽ ഇതറിയുന്നത്)

ഞങ്ങൾനേരെ പോയത് റസ്റോറന്റിലേക്കായിരുന്നു.ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ ഇന്നലെഞങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് ക്ഷണിച്ച ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെവന്നിരുന്ന യാത്രകളെകുറിച് ഒരുപാടുനേരം സംസാരിച്ചു.(അതിന്റെ ഓണർ പുള്ളിതന്നെ ആയിരുന്നൂ)    കേരളത്തിലെക് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ക്ഷണംകൂടി നൽകിയാണ് ഞങ്ങൾ റൂമിലേക്കു മടങ്ങിയത്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ 4മണിയോടെ തിരിക്കാനായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെപ്ലാൻ.അതുകൊണ്ട് റെന്റ് ഒകെ നേരത്തെ കൊടുത്തു ഉറങ്ങാൻകിടന്നു.

പുഷ്ക്കരിണി 

6മണിയോടുകൂടെയാണ് ഞങ്ങൾ തയ്യാറായത്,ഹോംസ്റ്റയിലെ ചേച്ചി ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കാൻ കൂടെവന്നു.അങ്ങനെ ഹംപിയിലെ വിസ്മയകാഴ്ച്ചകളോട് മനസില്ലാമനസോടെ ഞങ്ങൾ വിടപറഞ്ഞു.
തിരികെ നാട്ടിലോട്ട് തിരിച്ചു.
വന്ന വഴി തന്നെ തിരിച്ചുപോകുന്നതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ റൂട്ട് ഒന്ന് മാറ്റി പിടിച്ചു, ഹംപി-ഹോസ്പെറ്റ് -ചിത്രദുർഗ-ബാംഗ്ലൂർ-സേലം-കോയമ്പത്തൂർ-പാലക്കാട് - തൃശൂർ-എറണാകുളം- ആലപ്പുഴ ഇതായിരുന്നു ഞങളുടെ തിരികേ വാരാനുള്ള റൂട്ട്‌.

രാവിലെ ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ റോഡിൽ ഒന്നും വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു,, വളരെ സാവധാനം ഞങൾ യാത്ര തുടർന്നു.
ഹോസ്പെറ്റ് - ബാംഗ്ലൂർ ഏകദേശം 328km ഡ്രൈവ് ഉണ്ട്. വളരെ സാവധാനം ഞങൾ 3മണിയോടെ ബാംഗ്ലൂർ എത്തി. പിന്നീട് അവിടുന്ന് ഫുഡ്, ശേഷം ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടർന്നു.

ബാംഗ്ലൂർ- സേലം 202km ദൂരമുണ്ട്, രാത്രി എട്ടുമണിയോടെ ഞങൾ സേലം എത്തി. പിന്നീട് അവിടുന്ന് കോയമ്പത്തൂർ, 167km ഉണ്ട്, ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടർന്നു,11മണിയടുത്തതോടെ ഉറക്കം ഞങളെ പിടികൂടി, ഉറക്കം വന്നിട്ട് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു സിറ്റുവേഷൻ വന്നു, അപ്പൊ ഞങൾ വണ്ടി ഒരു ബസ്റ്റോപ്പിന്റെ സൈഡ്ൽ ഒതുക്കി ആ ബസ്റ്റോപ്പിൽ ബാഗ് തലയണ ആക്കി ഞങ്ങൾ ഒരു മണിക്കൂറോളം കിടന്നു നന്നായിട്ടു ഉറങ്ങി. ഒരുമണിക്കൂറിനുശേഷം ഞങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. അങനെ 3മണിയോടെ ഞങൾ പാലക്കാട് തൃശൂർ ബോർഡർ എത്തി, വീണ്ടും ഉറക്കം ഞങ്ങലെ പിടികൂടി, ഒരു കടത്തിണ്ണയുടെ സൈഡിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി ആ കടത്തിണ്ണ മെത്തയാക്കി ഞങൾ കിടന്നു നല്ല ഉറക്കം ഉറങ്ങി, നാലുമണിക് ഉറക്കമെണീറ്റ ഞങൾ യാത്ര തുടർന്നു, പിന്നേ എങ്ങും നിർത്തിയില്ല നേരെ ഇടപ്പള്ളി, അവിടെനിന്നും രാവിലെ 7:30 ഓടെ ഞങൾ സേഫ് ആയി വീട്ടിൽ എത്തി.

Photo Mech : Nikon 1300 55:200mm
 i5s


*തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ടത്,രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട വിജനമായ ഹോസ് പെറ്റ് തിരക്കിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.
ആളുകൾ യാതൊരു ശ്രദ്ധയുമില്ലാതെ ആണ് റോഡിലോടെ നടക്കുന്നത്.ഒപ്പം വാഹനങ്ങളും.നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ നമുക്ക് കൊള്ളം.(ഇൻഡിക്കേറ്റർ പോലുമില്ലാതെയാണ് പെട്ടെന്നുള്ള തിരിക്കലൊക്കെ)

*ഈ യാത്രയിലുടനീളം ഞങ്ങൾ 60-70കിലോമീറ്റർ സ്പീഡ് മുകളിൽ കയറിയിട്ടില്ല.(അല്പം താമസിച്ചാലും അപകടം കൂടാതെ പോവാനാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്,)  "ട്രിപ്പ് എന്നാൽ സ്പീഡ് അല്ല"

*ഹംപിയിൽനിന്നും ഏറ്റവും അടുത്ത എ.ടി.എം 20കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ്.അതുകൊണ്ടു ക്യാഷ് കയ്യിൽ കരുതിയാൽ നന്നായിരിക്കും.

*ക്യാമറയുമായി പോകുന്നവർ ബേസ് ലെൻസ് കൂടി കരുതുക.(ഫോണിലെ വൈഡ് ആംഗിൾ ഫ്രെയിംസിലെ ചില സ്ഥലങ്ങൾ മുഴുവനായി ഒതുങ്ങൂ)

*ഹംപി ഒരു ആൽക്കഹോൾ നിരോധിത മേഖലയാണ്.(ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക) പൂർണമായി അവരോട് സഹകരിക്കുക.

*പ്രദേശവാസികളായ ആളുകളുടെ വാക്കുകൾ മുഖവിലയ്‌ക്കെടുക്കുക, കാരണം അവർ നമ്മളെക്കാൾ അനുഭവസ്‌ഥർ ആണ്. (സെക്യൂരിറ്റികളുടെയും)

*ഞങ്ങൾ കവർ ചെയ്ത ഹംപിയുടെ മാപ്പിന്റെ ഒരു ചിത്രവും ചുവടെ ചേർക്കുന്നു 

ഹംപിയിലേക് റോഡ് ട്രിപ്പ് പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നവർക് സഹായകമാവും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

# അപകങ്ങൾ ഉണ്ടേയാക്കാവുന്ന ഒരുപാട് സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച ദൈവത്തിന് നന്ദിയോടെ...

END... 

ധനുഷ്കോടിയിലെ മണൽകാറ്റ്... !!!

  SAJIN SATHEESAN


ഇതുവരെ വായിച്ചുകേട്ടറിഞ്ഞ ധനുഷ്കോടിയിൽ ആരും പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരനുഭവമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ പ്രേതനഗരിയിൽ ഏറ്റുവാങ്ങിയത്.ഇവിടെ ഇനി ഒരുഅതിജീവനം സാധ്യമല്ല എന്ന വസ്തുത ബലപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു അത്.മുള്ളു കുത്തുന്ന  വേദനയിൽ മണൽത്തരികൾ യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ സഞ്ചാരികളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.

ധനുഷ്‌കോടി മുതൽ അരിച്ചാൽ മുനമ്പ് വരെയുള്ള ഇരുകടൽ ദൂരം നടന്നെത്തുവാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറ്റിച്ചതിൽ ഓട്ടോഡ്രൈവർ ആയ "വീര" എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ പങ്കു ചെറുതല്ല.
ഒരുവശത്തു കലിതുള്ളി പാഞ്ഞടുക്കുന്ന പച്ച നിറത്തിൽ ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ മറുവശത്തു തിരയിളക്കം പോലുമില്ലാതെ ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ മഹാ സമുദ്രം.ഇവയുടെ മധ്യത്തിൽ കാഴ്ചയുടെ വിസ്മയമൊരുക്കി അരിച്ചാൽ മുനമ്പ്.അതിലേക്കുള്ള ഒരു കാൽനടയാത്ര, അതായിരുന്നു പബ്ലിക് ട്രാൻസ്‌പോർട് ഉപയോഗിച്ചുള്ള  ബാക്ക്പാക്കിങ് യാത്രകൾ വേണം എന്ന ഞങ്ങളുടെ പുതുചിന്തയിലെ ലക്ഷ്യമായി മധുര-രാമേശ്വരം-ധനുഷ്‌കോടി തിരഞ്ഞെടുക്കുവാനുള്ള കാരണം.

യാത്രകളോട് അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹവും ഒരേ മനസുമുള്ള ഒരാളെ സഹയാത്രികനായി കിട്ടുക എന്നതുതന്നെയാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള യാത്രകളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.
അതിനാലാണ് ദുബായിൽ നിന്നും അവധിക്കു വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്നുതന്നെ ചേട്ടനെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടത്.ആദ്യം ബൈക്ക് ട്രിപ്പ്‌ പ്ലാൻ ചെയ്‌തെങ്കിലും "ബാക്ക്പാക്കിന്" ഞാൻ മുൻഗണന നൽകിയതോടെ ചേട്ടനും സമ്മതം മൂളി.

യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില അനുഭവങ്ങളും അവസരങ്ങളും നിറഞ്ഞതാവും ഈ യാത്ര  എന്ന് ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.തിരുവല്ലയിൽ നിന്നും മധുരയ്ക്ക് രാത്രി 8മണിക്ക് പുറപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം ആനവണ്ടിയിൽ മുന്നിലെ രണ്ടു സീറ്റ്‌ തന്നെ  പിടിച്ചെങ്കിലും ബുക്ക്‌ ചെയ്ത  ആരേലും വന്നാലോ എന്ന ഒരു സംശയം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. 8മണി പറഞ്ഞ വണ്ടി യാത്ര ആരംഭിച്ചത് 8:20നു ആണ്. പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് പൊതുമുറുക്കാൻ വായിലേക്ക് വെച്ച് മധുര വണ്ടിയുടെ സാരഥി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു.ഞങ്ങളുടെ  സീറ്റിൽ ഒരെണ്ണം ബുക്കിങ് ആണെന്ന് കണ്ടക്ടർ വന്നു പറഞ്ഞപോഴേ തുടക്കമേ പണി കിട്ടിതുടങ്ങിയോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു.ബസ് സ്റ്റാൻഡ് വിട്ടതോടുകൂടി ബുക്കിങ് ക്യാൻസൽ ആയി ഇനി കുഴപ്പമില്ല എനതുകേട്ടപ്പോൾ ആണ് ആശ്വാസമായത്.സീറ്റ്‌ ഫുൾ ബുക്കിങ് ആയിരുന്നേൽ മധുര വരെ     നിന്നുപോകേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥവരെ അൽപനേരം കൊണ്ടുഞാൻ ചിന്തിച്ചുകൂട്ടി.

മുന്നോട്ടു പോകുംതോറും ആദ്യമേ സീറ്റ്‌ ഉറപ്പിചപലരും ബുക്കുചെയ്തവർക്കുവേണ്ടി മാറികൊണ്ടുക്കേണ്ടിവരുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു.ബസ് ഏകദേശം നിറഞ്ഞു. മുന്നിലത്തെ സീറ്റ്‌ ആയതുകൊണ്ട് ഡ്രൈവറുടെ അസാമാന്യമായ ഡ്രൈവിംഗ് കണ്ടു ഞങ്ങൾ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. "എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു" എന്നതായിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ സംശയം.
മുന്നിലായതിനാൽ ഡ്രൈവിംഗ് കാണാനും മുന്നോട്ടുള്ള പോക്ക് ആസ്വദിക്കാനും ശെരിക്കും സാധിച്ചു.ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അല്പം മയങ്ങിയ ഞാൻ എണീറ്റത് മുഖത്ത് വെള്ളം വീണപ്പോളാണ്. പെട്ടെന്നുള്ള മഴ എല്ലാ ഷട്ടറുകളും ഒരുപോലെ താഴ്ന്നു.മുണ്ടക്കയം മുതൽ പീരുമേട് വരെയുള്ള റോഡ് ആനവണ്ടിയെ വരവേറ്റത് കോടപുതച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.അതിനെ തുളച്ചുമാറ്റികൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ പ്രകാശം മുന്നിൽ പാഞ്ഞു.

വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ ഹെയർ പിൻ വളവുകളിലൂടെ ആനവണ്ടിയെ മെരുക്കി കയ്യിൽ നിർത്തുന്ന ഡ്രൈവറുടെ ആരാധകരായി മാറുകയായിരുന്നു പിന്നീട് ഞങ്ങൾ.സമയം അപ്പോഴേക്കും 11കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാനായി വണ്ടി നിർത്തിയെങ്കിലും മഴ കാരണം ഞങ്ങൾ കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന വെള്ളവും ബണ്ണും കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെട്ടു. വീണ്ടും മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ വഴികളിൽ കാഴ്ചകൾ ഒന്നുംതന്നെ കാണുവാൻകഴിയാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ അല്പം മയങ്ങി. പിന്നീട് തേനി സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഓരോ ചായയും കുടിച്ചു. ഒന്നിന് പോകുവാണോ അങ്ങോട്ടെല്ലാം 5രൂപയാണ് വാങ്ങുന്നത്. ആവിശ്യം നമ്മുടെ ആയതുകൊണ്ട് കൊടുക്കുക തന്നെ.വണ്ടി തേനി കടന്നു മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ തിരക്ക് നന്നേ കുറഞ്ഞിരുന്നു. കൂടുതലും തമിഴർ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സഹയാത്രികർ.

നേരം അപ്പോഴേക്കും പുലർച്ചെ 2മണിയായിരുന്നു. വെളിച്ചക്കുറവാണെങ്കിലും മുന്നോട്ടുള്ള വഴികൾ പരിചിതമല്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഉറക്കം കളഞ്ഞു പുറത്തേക്കു ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടതുവശങ്ങളിൽ വലിയ മലനിരകൾ കാണപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും അവയുടെ നിഴൽരൂപം അവയുടെ വലിപ്പം കാട്ടുന്നവയായിരുന്നു. മണ്ണിൽനിന്നും മുകളിലേക്ക് മഷി പടർത്തിയ ഒരു ചിത്രംപോലെ അവ കാണപ്പെട്ടു.അതിനേക്കാൾ ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചത് പുലർച്ചെ ആ സമയത്തും അവരുടെ കൃഷിയിടങ്ങകിൽ ട്രാക്റ്ററുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ചകളെല്ലാം കണ്ടിരുന്ന സമയത്തും വെളിച്ചം വീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.

വീണ്ടും മുന്നോട്ട്, മറ്റൊരു ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിർത്തി ഡ്രൈവറും കണ്ടുക്ടറും ചായ കുടിക്കുവാനായി നീങ്ങി, അപ്പോഴേക്കും ബസിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഒന്ന് നടുനിവർത്തനായി ഞങ്ങളും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ഓട്ടോക്കാരും ഗൈഡുമാരും ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും കൂടി. വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു അവരെ ഒകെ ഞങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി. ചായകുടികഴിഞ്ഞു ഡ്രൈവർ ബസിനുള്ളിലേക് കയറി, ഞങ്ങൾ ബസിലേക് കയറിയപ്പോ നിങ്ങൾ ഇറങ്ങിയില്ലേ ഇതാണ് ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ്‌ എന്നുപറഞ്ഞു. ഗൂഗിൾ മാപ്പ് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെനിന്നും 5കിലോമീറ്റർ ഉണ്ട് മധുരയ്ക്, മധുര പോകാൻ നിങ്ങൾ ഇതിനുമുന്നിലെ സ്റ്റോപ്പിലാണ് ഇറങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത് എന്ന് ഡ്രൈവർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം ചെയ് ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വണ്ടി തിരിക്കുന്നവഴി അങ്ങോട്ട്‌ ബസ് കിട്ടുന്നിടത് ഇറക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു,അപ്പോഴാണ് എവിടെയോ രാവിലെ 8മണിക്ക് പാമ്പൻ പാലത്തിലൂടെ ട്രെയിൻ പാസ്സ് ചെയ്യും എന്ന കാര്യം ഓർമ വന്നത്, ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മധുരയിലേക് പോകുന്നില്ല രാമേശ്വരം പിടിക്കുവാൻ ആണ് പ്ലാൻ എന്ന് ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു. പുള്ളി അങ്ങോട്ട്‌ പോവാനുള്ള ബസ് കിടക്കുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചുതന്നു. അവരോടു നന്ദി പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ബാഗ് എല്ലാം എടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ചായകുടിക്കുവാനായി നീങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും നേരത്തെ വന്നതിൽ ഒരു ഗൈഡ് പയ്യൻ ഞങ്ങളെ വിടാതെ പിന്നാലെ കൂടി. ഇവിടെ റൂം എടുത്ത് തരാമെന്നും അവരുടെ വണ്ടിയിൽ തന്നെ ഫുൾ സ്ഥലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോവാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു, നടന്നു കാണാൻ വന്ന ഞങ്ങൾ പുള്ളി പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിരസിച്ചു. നിങ്ങൾ രാമേശ്വരത്തേക്കു ബസിൽ പോയാൽ ക്യാഷ് കൂടുതലാകും ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് തരാം അവിടെ റൂമിനു വല്യ റെന്റ് ആണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ ആവുന്നവിധം മടുപ്പിക്കാൻ നോക്കി.എല്ലാം നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ആയിക്കോളാൻ ആയി ചേട്ടന്റെയും താല്പര്യം.പുള്ളിയോട് ഞങ്ങൾ ബസിനു പോയ്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞു തടിയൂരി. അതിനിടയിൽ കടുപ്പത്തിന്റെ കട്ടി കാരണം വാങ്ങിയ ചായ കളഞ്ഞിരുന്നു.,

പല പ്ലാറ്റുഫോമുകളായാണ് ബസ് സ്റ്റാൻഡ്, നാലാമത്തെ പ്ലാറ്റഫോമില് രാമേശ്വരം ബസ് കിട്ടും എന്ന് ചോദിച്ചു മനസിലാക്കി ട്രാൻസലേറ്ററിൽ രാമേശ്വരത്തിന്റെ തമിഴ് തർജിമയുമായി ബസിന്റെ ബോർഡ്‌ എല്ലാം തപ്പി കണ്ടുപിടിച്ചു. തമിഴ്നാട് റോഡ് ട്രാൻസ്‌പോർട് കോർപോർഷന്റെ(TNRTC) പച്ച നിറത്തിലുള്ള ബസ്. അവരുടെ സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് ആണ്. പുറമെനിന്ന് നല്ല വൃത്തിക്കുറവ് ആണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കുഴപ്പമില്ല.അതിൽ കയറി സീറ്റ്‌ അങ്ങ് പിടിച്ചു. സമയം അപ്പോഴേക്കും 4മണി ആവാറായിരുന്നു. അൽപനേരം കൊണ്ട് ബസ് നിറഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ ബസിൽ  കാർഡ് കൊടുത്തു പൈസ പിരിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി ഉണ്ടല്ലോ, അതുമായി രണ്ടുപേർ വന്നു. എല്ലാവരുടെകയിലും തമിഴിൽ പ്രിന്റ് ചെയ്ത ഒരു നോട്ടീസ് ഇട്ടു കൊടുത്തു. വായിക്കാൻ അറിയാതെ അത് നോക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ലാലോ. തിരിച്ചു വന്നു നോട്ടീസ് തിരികെയെടുക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ പൈസാ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും നോക്കാതെ ഞങ്ങളും പൈസ നൽകി.

ബസ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു, ഇനിയുള്ള യാത്രയും കാഴ്ചകളും മറ്റൊരു നാടിന്റെ സംസ്കാരമാണ്, പയ്യെ പയ്യെ ആണ് ബസിന്റെ പോക്ക്. അൾട്ര ഫാസ്റ്റ് എന്നൊക്കെ പേരില് മാത്രേ ഉള്ളു. നമ്മുടെ ആന വണ്ടികളുടെ ഏഴയലത്തു വരില്ല.നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങി, അങ്ങനെ തമിഴ്നാടൻ ആന വണ്ടിയിലിരുന്ന് ഒരു സൂര്യോദയം കണ്ടു.അധികവും തുറസായ പ്രദേശങ്ങളാണ്. അവിടിവിടെയായി വീടുകൾകാണാം. തികച്ചും ഗ്രാമം എന്നൊന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ വലിയ രീതിയിൽ വികസനവുമില്ല.അത്തരത്തിലാണ് കാഴ്ചകൾ.

രാമേശ്വരത്തേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഒരു പ്രധാന സ്റ്റാൻഡ് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടത്തു അല്പം കൂടുതൽ നേരം ബസ് നിർത്തി. ആ സമയത്ത് ഞാൻ ഡ്രൈവറോട് പാമ്പൻ ബ്രിഡ്ജ് അടുത്ത് സ്റ്റോപ്പ്‌ ഏതെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ബ്രിഡ്ജ് കയറി ഇറങ്ങുന്നത് സ്റ്റോപ്പിലാണ് അവിടെ ഇറങ്ങിയാൽ മതി എന്ന് മറുപടിയും കിട്ടി.അവിടെ നിന്നും വീണ്ടും ഏകദേശം 15കിലോമീറ്റർ ഉണ്ട് രാമേശ്വരത്തേക്കു, ഞങ്ങൾ ആദ്യമേ രാമേശ്വരത്തേക്കു ഫുൾ ടിക്കറ്റ് എടുത്തിരുന്നു. ആ കാശ് നഷ്ടം.അപ്പോഴാണ് മധുര ബസിൽ നിന്നും ബാലൻസ് 70രൂപ വാങ്ങാൻ മറന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ ഓർത്തത്. നഷ്ടകണക്കുകൾ ഓർക്കാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടു പോയത് പോട്ടെ എന്ന് കരുതി.

ബസ് ബ്രിഡ്ജ് കയറാൻതുടങ്ങി താഴെ പാമ്പന്പാലം കാണാം.പഴയ പാലത്തിന്റെ കല്ലുകൾ പില്ലറുകൾ ഒകെ കടൽ ജലത്തിന് മുകളിൽ കാണാം, ഇതിനു മുകളിലൂടെ  എങ്ങനാണ് കപ്പൽ പോവുന്നത് മുഴുവൻ കല്ലുകൾ ആണല്ലോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ഓർത്തു.ആ സംശയത്തിന് അധികം ആയുസ്സ് ഇല്ലാതെ പാലത്തിന്റെ നടുഭാഗത് കപ്പൽ കടന്നുപോകുവാൻ പാകത്തിന് ആഴം കൂട്ടിയ ഭാഗം കാണാന്കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി. പാലത്തിനു മുകളിലേക്കു നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ഏതാണ്ട് രണ്ടര കിലോമീറ്റർ മേലെ നീളം ഉണ്ട് പാലത്തിനു. നടന്നു ഞങ്ങൾ പകുതി എത്തി. സമയം അപ്പോൾ 7:40ആയിരുന്നു.കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് ഒകെ എടുത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ 8മണിക്ക് ട്രെയിൻ വരും എന്നൊക്കെ നീ പറഞ്ഞത് ഒള്ളതാണോടെ എന്നായി ചേട്ടന്റെ ചോദ്യം. എവിടെയോ വായിച്ചറിഞ്ഞ അറിവാണ് എത്രമാത്രം സത്യമുണ്ട് എന്ന് എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു, എന്നാലും ഞങ്ങൾ കാത്തിരിപ്പ് തുടർന്നു.

ഇവിടെവരെ വന്നിട്ട് ആ കാഴ്ച കാണാതെപോയാൽ അതൊരു വലിയ നഷ്ടമായി ഉള്ളിൽ കിടക്കും എന്ന് നല്ല ബോധ്യം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. 8മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും ട്രെയിൻ വന്നില്ല.നേരം വെളിച്ചം വീണപ്പോൾ തുടങ്ങിയ വെയിലാണ്, നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഉച്ചവെയിലിനേക്കാൾ ചൂടുണ്ട്.പുലർച്ചെ തന്നെ അല്പം വെയിൽ കൊണ്ടെങ്കിലും വെറുതെയായില്ല. ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പോലെത്തന്നെ 10മിനിറ്റ് വൈകി ആണെങ്കിലും ട്രെയിൻ വരുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു.ഏറ്റവും പതുക്കെയാണ് ട്രെയിൻ പാലം ക്രോസ്സ് ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ക്യാമറ റസ്റ്റ്‌ ഇല്ലാതെ ക്ലിക്കുകൾ പാഞ്ഞു.ഇനി ഇങ്ങനൊരു അവസരം കിട്ടുമോന്നുപോലും അറിയില്ലല്ലോ.ട്രെയിൻ ഫുൾ പാസ്സ് ചെയ്തു പോകുന്നതുവരെ ഞങ്ങൾ ആ കാഴ്ച കണ്ണുനിറയെ നോക്കിനിന്നു.

പാമ്പൻപാലത്തിലൂടെ ട്രെയിൻ കടന്നു വരുന്ന കാഴ്ച

അങ്ങനെ ചിത്രങ്ങളിൽ മാത്രം കണ്ടു കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹം കൂടി സഫലമായിരിക്കുന്നു.
ഏതാണ്ട് 2065m നീളമുള്ള റെയിൽവേ പാലം നടുഭാഗത്തു കപ്പലുകൾക് കടന്നുപോകുവാൻ കഴിയുന്നവിധം ഉയർത്തുവാൻ തക്ക രീതിയിലാണ് നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്.1964 ഡിസംബർ22നു കടൽ താണ്ഡവമാടി ഒരു ട്രെയിൻ അപ്പാടെ കടലെടുത്തു.ലണ്ടണിൽ നിർമിച്ചു ഇവിടെ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച ട്രാക്കിലെ ലിഫ്റ്റ് മാത്രമാണ് ബാക്കിയായത്. പുതിയൊരുപാലത്തിനു ചിലവേറെയാകുമെന്നതിനാൽ പാലം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് അബ്ദുൾകലാം രാഷ്‌ട്രപതിയാവുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം മലയാളിയായ കൊങ്കൺ പാതയും ഡൽഹി-കൊച്ചി മെട്രോയും പണികഴിപ്പിക്കാൻ നേതൃത്വം നൽകിയ ഇ. ശ്രീധരൻ ആണ് 24കോടി ചിലവിൽ പാലം പുതുക്കിപ്പണിതത്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തേതും അപകടകരവുമായ കടൽ പാലം കൂടിയായ പാമ്പൻ പാലത്തിലൂടെ 15-40kmph വേഗതയിൽ മാത്രമാണ് ട്രെയിനുകൾ കടന്നുപോവുന്നത്. 140തൂണുകൾ 40അടി വീതിയുള്ള ഉരുക്കു ഗർഡൻ പിന്നെ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ കാന്റിലിവർ പാലം, കപ്പലുകൾ കടക്കുന്നത് പാക് കടലിടുക്കിലൂടെ,ഇന്ത്യയിലെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയം എന്നുപറയുന്നത് വെറുതെയല്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായി.കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു നിർമിതി തന്നെയാണത് എന്ന് നിസംശയം പറയാം.

പാലം ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബസ് എത്തിയിരുന്നു. (എപ്പോഴും ബസ് സർവീസ് ലഭ്യമാണ്) നേരെ രാമേശ്വരം ടിക്കറ്റ് എടുത്തു, സീറ്റ്‌ ഇല്ലാത്തതിനാൽ നിക്കേണ്ടിവന്നു. അവിടെനിന്നും 15km ഉള്ളു രാമേശ്വരത്തേക്കു, ബസ് ഒരു പ്രധാന സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തി, അവിടെവരെയേ സർവീസ് ഉള്ളു.പിന്നീട് രാമേശ്വരം എത്തണമെങ്കിൽ ആ സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നുതന്നെ ലോക്കൽ സർവീസ് ബസ് ഉണ്ട്. 5രൂപ ടിക്കറ്റ് ullu.ഇതുവരെ ഉള്ള യാത്ര പച്ച നിറത്തിൽ ഉള്ള വണ്ടിയിൽ നിന്നും ബ്രൗൺ   നിറമുള്ള ലോക്കൽ ബസിലേക് മാറി.5മിനിറ്റ് തികച്ചെടുക്കേണ്ട മെയിൻ സ്ട്രീറ്റിൽ എത്താൻ. എന്നാൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ വന്ന ബസിനുഇവിടെവരെ സർവീസ് ഇട്ടാൽ പോരേ എന്നായി ഞങ്ങളുടെ ചിന്ത.

അപ്പോഴേക്കും സമയം  9മണി ആയിരുന്നു.തിരക്കുളള തെരുവാണ് അമ്പലത്തിനു മുന്നിലെത്.തീർത്ഥാടകരുടെ വലിയ തിരക്കും, അതിനിടയിലൂടെ വലുതും ചെറുതുമായ വാഹനങ്ങൾ കടന്നുപോകാൻ നന്നേ കഷ്ടപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു

ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം ഒരു റൂം കണ്ടെത്തുകയെന്നതായിരുന്നു.ഒരുസ്ഥലത് കയറി നോക്കിയെങ്കിലും ഒരുദിവസത്തേക് ഇല്ല എന്നുപറഞ്ഞതുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ തിരികെയിറങ്ങി.അടുത്ത സ്ഥലം നോക്കാനായി നടന്നപ്പോൾ ഒരു സ്കൂട്ടറിൽ ഒരാൾ വന്നു "റൂം പാക്കിറിയ സർ" എന്ന് ചോദിച്ചു. Ac or non Ac നല്ല വൃത്തിയുള്ള റൂം തരാം എന്നുപറഞ്ഞു ഞങ്ങളെ പുള്ളിയുടെ സ്കൂട്ടറിൽ കയറ്റി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.തിരക്കുള്ള റോഡിലൂടെ ആളുകളുടെ ഇടയിൽകൂടി പുള്ളി ട്രിപ്പിൾസ് വെച്ച് പോവുകയാണ്. പോലീസ് കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാവിലേ എന്ന ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിന് "നോ പ്രോബ്ലം സർ" എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.

റോഡിൽ നിന്നും ഇടവഴി കയറി അവസാനം അമ്പലത്തിനു പ്രധാന ഗോപുരത്തിന് അരികെ നല്ല വൃത്തിയുള്ള ഒരു റൂം കാണിച്ചുതന്നു.900 രൂപ പറഞ്ഞെങ്കിലും 700രൂപയ്ക്ക് സമ്മതിച്ചു.ചെക്കിൻ ടൈമിൽ തന്നെ നാളെ ചെക്കോട്ട് ചെയ്തോളാം എന്ന ഉറപ്പിന്മേൽ.ബാഗ് എല്ലാം റൂമിൽ വെച്ച് കട്ടിലിലേക് മലർന്നു.10മിനിറ്റ് കിടന്നേഉള്ളു ഫ്രഷായി പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ ഉള്ള പരിപാടികൾ നോക്കി. പല്ലുതേച്ചു വായ കഴുകിയപ്പോളാണ് ഞാൻ അത് മനസിലാക്കിയത്.വെള്ളത്തിനു കടൽ വെള്ളത്തിന്റെ ഉപ്പാണ്. റൂമിന്റെ വൃത്തി നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു പണി കിട്ടുമെന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. എന്തായാലും കാശും കൊടുത്തു പോയി,ആ പോട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു.അതിൽത്തന്നെ അങ്ങുകുളിച്ചു.തോർത്തിയിറങ്ങിയപ്പോൾ ശരീരം ആകെ ഉണങ്ങി വരണ്ട പോലെയും മുടി ചകിരി പോലെയുമായി.

റൂമും പൂട്ടി 9:30ആയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. നല്ല ഒരു വെജിറ്റേറിയൻ ഹോട്ടൽ കണ്ടുപിടിച്ചു തമിഴ്‌നാടൻ മസാല മിക്സ്‌ ദോശ തന്നെ അങ്ങ് കേറ്റി.കഴിച്ചിറങ്ങി ഞങ്ങൾ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളായി ഗൂഗിളിൽ നോക്കി, എല്ലാം അമ്പലത്തിനു 2km ചുറ്റളവിലാണ്. ഹോട്ടലില്നിനും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ ഓട്ടോറിക്ഷക്കാർ ഞങ്ങളെ വളഞ്ഞു, ഒരു കാർഡ് കാണിച്ചു. ഇത്രയും സ്ഥലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി കാണിക്കാം 1600രൂപ പറഞ്ഞു. നടന്നു കാണുവാനുള്ള തീരുമാനം ആയതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവർക്കൊന്നും പിടികൊടുക്കാതെ നേരെ ഗൂഗിളിൽ രാമതീർത്ഥം സെറ്റ് ചെയ്തു നടന്നു.

അല്പം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോഴാണ് വെയിലിന്റെ ഭീകരത എത്രത്തോളം ആണെന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. Ravile10മണി ആവുന്നതേ ഉള്ളു എങ്കിലും ചൂട് 31ഡിഗ്രി ആയിരുന്നു.രാമതീർത്ഥം പാതിവഴിയിലെ ഞങ്ങൾ തളർന്നു. കയ്യിൽ ആണേൽ ക്യാമറ മാത്രേ ഉള്ളു.കുട ഉണ്ടെങ്കിലും. എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ഈ കാലാവസ്ഥയിൽ പോവാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾ മനസിലാക്കി, കഴിച്ച ഭക്ഷണം വരെ ദഹിച്ചു.എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ആദ്യ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി.

രാമതീർത്ഥം 

രാമതീർത്ഥം കണ്ടു, പക്ഷെ ഉള്ളിലെ അമ്പലം കാണാൻ ചെരുപ്പെല്ലാം പുറത്തിടണം.ബാക്കിയുള്ള എല്ലാവരും അവരവർ വന്ന ഓട്ടോകളിലാണ് എല്ലാം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്,പുറത്ത് ഇട്ടിട്ടുപോകുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ലാത്തതുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരായി കയറി കണ്ടു.രാമരാജ്യം ഒരു ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് അതിനുള്ളിൽ. അവിടെനിന്നു പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങാൻ വെയിൽ ഞങ്ങളെ വലച്ചു.800മീറ്റർ നടന്നപ്പോഴേ ഞങ്ങൾ തളർന്നിരുന്നു.ഒരിക്കലും ഇത്രയും കഠിനമായ വെയിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.ആ ഓട്ടോക്കാർ കാണിച്ച ലിസ്റ്റിലെ പാതി സ്ഥലങ്ങൾ  പോലും ഞങ്ങളുടെ ഡയറിയിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നില്ല,അത്  നോക്കി സ്ഥലങ്ങൾ കാണുവാനാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്.രാവിലെ തന്നെ ഇത്ര വെയിലാണെങ്കിൽ നമ്മൾ ഉച്ചവരെ പോലും പൂർത്തിയാകില്ല എന്ന ബോധം ഞങ്ങൾക്ക് വീണു.ഒരിക്കലും നടന്നു ഇത്രയും സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയില്ല.ഇനി ഇങ്ങോട്ട് ഒരു വരവുണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലും,കാണുമ്പോൾ എല്ലാം കാണണ്ടേ..ഓട്ടോ പിടിക്കാം എന്ന് ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതിനോട് ഞാനും സമ്മതിച്ചു.

ലക്ഷ്മണതീർത്ഥം 

അമ്പലത്തിനു മുന്നിൽ ഒരുപാട് ഓട്ടോകൾ ഉണ്ടായിരുനെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടൊന്നും കാണുന്നില്ലാലോ എന്ന് ചിന്തയോടെ ഞങ്ങൾ റോഡരികിലൂടെ തിരിച്ചു നടന്നു.ആ സമയത്താണ് മുന്നേ പറഞ്ഞ "വീരാ" എന്ന  ചെറുപ്പക്കാരൻ, ആളൊരു ഓട്ടോഡ്രൈവറാണ്,വലിയ പ്രായം ഒന്നുമില്ല.ഞങ്ങളുടെ നടത്തം കണ്ടിട്ട് ഓട്ടോ നിർത്തി ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു.ഞങ്ങളെ കലാം ഹൗസിൽ ഒന്നു കൊണ്ടുപോയിട്ട് റൂമിലേക്ക്‌ ഡ്രോപ്പ്  ചെയ്യുവാൻ ഞങ്ങൾ ആവിശ്യപെട്ടു.അങ്ങാനാവട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ കലാം ഹൗസിനു മുന്നിൽ ഇറക്കി വീരാ വെയിറ്റ് ചെയ്തു.

ഉള്ളിലേക്ക് ക്യാമറ പാദരക്ഷകൾ ഒന്നും അനുവദിനീയമല്ല.3നിലകളുള്ള ഒരു കെട്ടിടത്തിലാണ് കലാം സാറിന്റെ ഓർമകളും പുരസ്കാരങ്ങളും മറ്റു വസ്തുക്കളുമെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.ഒരു പക്ഷെ രാമേശ്വരം എന്ന പേര് എന്റെ മനസിൽ കയറിക്കൂടാൻ കാരണം അബ്ദുൽ കലാം എന്ന ആദരണീയനായ വ്യക്തി തന്നെയാണ്.ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെവിടെയോ പഠിച്ച അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠഭാഗം.ആദ്യമായി"രാമേശ്വരം"എന്ന് കേൾക്കുന്നത് അപ്പോഴാണ്,അതിനൊക്കെ ഒരുപാട് ശേഷമാണു ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ചും പാമ്പന്പാലത്തെ കുറിച്ചുമൊക്കെ അറിയുന്നത്.
ഭാരത് രത്ന,പദ്മ ഭൂഷൺ. പദ്മ വിഭൂഷൺ, എന്നിങ്ങനെ കേട്ടുകേൾവി മാത്രമുള്ള ഉന്നത പുരസ്‌കാരങ്ങൾ എണ്ണം അറിയാത്തത്രയും അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ച  സെർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ഒക്കെ  നേരിട്ട് കണ്ടറിയുവാനുള്ള ഒരവസരം കൂടിയാണ് കലാം ഹൗസ്,ഒരു ഇന്ത്യക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളിൽ നമുക്കും അഭിമാനം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അതിനുള്ളിലേത്.മുഴുവൻ പോസിറ്റീവ് എനർജി നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷം
.അവിടെനിന്നും മനസുനിറഞ്ഞാണ് ഇറങ്ങിയത്.

നേരെ ഓട്ടോയിലേക് കയറി,മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നവഴി നിങ്ങൾ ധനുഷ്കോടിയിലേക് പോകുന്നില്ലേ എന്നായി വീരയുടെ ചോദ്യം.നാളെ കാലത്തു നടന്നു പോകാനാണ് പ്ലാൻ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വണ്ടിയുടെസ്‌പീഡ് അല്പം കുറച്ച് ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ കണ്ട അതെ സ്ഥലങ്ങളുടെ മാപ്പ് ഞങ്ങളെ കാണിച്ചു.ധനുഷ്‌കോടി ഒഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും കാണിച്ചുതരാൻ 500രൂപയ്ക്ക് ഉറപ്പിച്ചു.വണ്ടി ആദ്യ ലക്ഷ്യത്തിലേക് വളഞ്ഞു.

സുനാമിയോടെ നാമാവശേഷമായ റെയിൽവേപാലത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ.

സുനാമിക് ശേഷം ബാക്കികിട്ടിയ ട്രെയിൻപാളത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ് ആദ്യമേ ഞങ്ങളെ കാണിച്ചുതന്നത്.ഓട്ടോക്കാരുടെ പ്രത്യേകതയെന്തെന്നാൽ ഓരോസ്ഥലത് എത്തുമ്പോഴും സീറ്റില്നിനും തിരിഞ് നമുക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു  ആ സ്ഥലത്തെകുറിച്ചുള്ള പ്രത്യേകതകളും ചരിത്രവുംഎല്ലാം നമുക്ക് പറഞ്ഞുമനസിലാക്കി തരും."വീരാ"അണുവിട പോലും വിട്ടുകളയാതെ എല്ലാം വിവരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വിഭീഷരായക്ഷേത്രം 

അവിടെനിന്നും വിഭിഷരായ എന്ന അമ്പലത്തിലേക്കാണുപോയത്.ചുറ്റും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപെട്ടുകിടക്കുന്ന റോഡിലൂടെ ഓട്ടോറിക്ഷ അവിടെയെത്തി.സീതയെ ലങ്കയിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചു രാമൻ നല്ലവനായ രാവണ സഹോദരൻ  വിഭീഷണനെ പട്ടാഭിഷേകം ചെയ്ത ക്ഷേത്രമാണത്.കൂടാതെ രാമൻ ആദ്യം ലങ്കയിലേക് പാലം പണിയാൻ സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയതും ഇവിടെയായിരുന്നു.(പക്ഷെ ആ ശ്രമം പരാജമായിരുന്നു എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് )അമ്പലത്തിനു മുന്നിലൂടെ കടൽവരെ വെള്ളക്കെട്ടാണ്.നല്ലതെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നുചെന്നാൽ പാലത്തിന്റെ ഒരു മാതൃക മണ്ണുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.ആ വെള്ളക്കെട്ടിൽ ശെരിക്കും രാമൻ പണിത പാലത്തിന്റെ രൂപം നമുക്ക് കാണാനാവും.

രാമസേതു മോഡൽ,വിഭീഷരായ ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നിൽ.

ശെരിക്കും ഈ യാത്രയിൽ നമ്മളറിയാതെ തന്നെ പുരാണകഥകിലൂടെയാണ് നമ്മുടെ സഞ്ചാരം.ഓരോസ്ഥലത്തും നമുക്ക് ആ ഒരു അനുഭവം കണ്മുന്നിൽ കാണുന്നതുപോലെയാണ്.അടുത്ത ലക്ഷ്യം "രാമാർപാതമാണ്"വലിയ പടികൾ കയറി മുകളിലെത്തുമ്പോൾ അമ്പലത്തിലെ നട പോലെ ഒരു മുറി കാണാം. അതിനകത്തു  ഇരുമ്പ് ഗ്രില്ലുകൾ കൊണ്ട് നാലുവശവും സംരക്ഷിതമാണ്,ഉള്ളിൽ ഒരു പൂജാരി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങൾ അകത്തേക്ക് കയറി,ശെരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചയാണ്,ശ്രീ രാമന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ കല്ലിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ചന്ദനത്താൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.ഇതെല്ലാം കൺമുമ്പിൽ കാണുമ്പോൾ വിശ്വാസികൾ അല്ലാത്തവര്പോലും ഒന്ന് അന്തംവിടും.

ലങ്കയിലേക്കുള്ള വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ ശ്രീരാമൻ ഈ മലമുകളിൽ ആണ് കയറിയത്.അവിടെ തൊഴുത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് പടികൾകാണാം.അവിടെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് രാമേശ്വരത്തിന്റെ മുഴുവൻ കാഴ്ചകളാണ്.ആളുകൾ കൂടുതൽ  അപ്പോൾ എത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നതേയുള്ളായിരുന്നു,
വീണ്ടും വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി,വഴിനീളെയെല്ലാം കണ്ണുചിമ്മാതെ നീക്കിയിരിക്കാൻ പറ്റിയ കാഴ്ചകളാൽ വിശാലമാണ്.

വീണ്ടും ധനുഷ്‌കോടി ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ കടന്നു വന്നപ്പോൾ നാളെ സൺ‌ഡേ ആയതിനാൽ തിരക്ക് വളരെ കൂടുതൽ ആയിരിക്കുമെന്നും ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങൾക്ക് നടന്നു പോവാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഓട്ടോക്കാർ ഇരട്ടി കൂലി ചോദിക്കുവാൻ ഇടയുണ്ട് എന്ന വീരയുടെ വാക്കുകൾ അല്പം കാര്യമുള്ളതായി ഞങ്ങൾക്കും തോന്നി.ഒരുപക്ഷെ നടന്നു ഞങ്ങൾ ഈ സ്ഥലത്തൊന്നും എത്തിപ്പെടില്ലായിരുന്നു.എന്നാൽ ധനുഷ്കോടിയും അരിച്ചാൽ മുനമ്പ് വരെയും ലിസ്റ്റിൽ ചേർത്തേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു 1300രൂപ പറഞ്ഞെങ്കിലും 1100നു ഞങ്ങൾ സമ്മതിപ്പിച്ചു.
(രാമേശ്വരം അമ്പലത്തിനു മുന്നിൽ ഞങ്ങളോട് ഇത്രയും സ്ഥലങ്ങൾ കാണിക്കാൻ 1600-1900രൂപയാണ് പറഞ്ഞത്.പിന്നെ ഇ സ്ഥലങ്ങൾ എല്ലാം തമ്മിൽ ആവിശ്യത്തിന് ദൂരവും ഉണ്ട്.)അങ്ങനെ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ ധനുഷ്‌കോടി കാണാം എന്നുറപ്പിച്ചു യാത്ര തുടങ്ങി.

ഇതിനിടയിലെല്ലാം രാമേശ്വരത്തിനു പുരാണങ്ങളിലുള്ള പ്രാധാന്യവും ചരിത്രവുമെല്ലാം ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരൻ.റോഡ് എല്ലാം അടിപൊളിയായതിനാൽ ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.ഇതിനിടയിൽ പോലീസ് ചെക്കിങ് കണ്ടയുടനെ വീരാ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി മുണ്ടുമാറി പാന്റ് എടുത്തിട്ടു.കേരളത്തിൽ കാക്കി ഷർട്ട്‌ മാത്രം മതി എന്ന് ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇവിടെ ഇങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ എന്ന് എന്ത് കഷ്ടമാണ് എന്ന ഭാവത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

അല്പനേരത്തെ യാത്രക്കുശേഷം ഇരുവശത്തും കടൽ കാണാനായി.ഇതാണ് ധനുഷ്‌കോടി സ്റ്റാൻഡ് ഇവിടെവരയെ ബസ് വരൂ എന്ന് പറഞ്ഞുതന്നു.പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ കാഴ്ചകൾ മാറുകയായിരുന്നു,മറ്റേതോ ലോകത്തെത്തിയ ഒരു പ്രതീതി.അപ്പോൾ വീരയുടെ അടുത്ത ചോദ്യം "കൂളിങ്ഗ്ലാസ്, ക്യാപ് ഒക്കെ കയ്യിൽ ഉണ്ടോ എന്ന്"ആദ്യം റൂമിനു പരിസരം ഒക്കെ കാണാനിറങ്ങിയ ഞങ്ങൾ ക്യാമറ മാത്രമേ എടുത്തിട്ടുള്ളയിരുന്നു.മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കാറ്റുവീശാൻ തുടങ്ങും,മണ്ണുകയറും എന്ന വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ വലിയ ശ്രദ്ധ കൊടുത്തില്ല.പോകുന്തോറും കടൽ കയറി ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റിയ ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും സംസ്കാരവും മണ്ണിനോട് ചേർന്ന അടയാളങ്ങൾ നമുക്ക് കാണാം.

വീണ്ടും വീരയുടെ വാക്കുകളിലേക് "നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കണ്ട രാമേശ്വരം ഒന്നുമല്ല,ധനുഷ്കോടിയുടെ പതനത്തോടെയാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന രാമേശ്വരം ഉണ്ടായത്.1964വർഷത്തിലെ ഇവിടെ  റെയിൽവേസ്റ്റേഷൻ,നേവി ഓഫീസ്,പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസ്,ഷിപ്യാർഡ്,സ്കൂൾ,ഓകെ ഉണ്ടായിരുന്നു അതിൽ നിന്നുതന്നെ മനസിലാക്കാലോ ആ കാലത്തു തന്നെ ധനുഷ്‌കോടി എത്രത്തോളം ഡെവലെപ്ഡ് ആയിരുന്നു എന്ന്.

ധനുഷ്കോടിയിലെ നേവിയുടെ പഴയ കെട്ടിടം(1964ലെ സുനാമിയിൽ തകർന്നത്.

ഇതെല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടിരിക്കാനേ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു.പുരാണ ഐതീഹ്യപ്രകാരം ശ്രീ രാമൻ  സേതുബന്ധനം നടത്തുമ്പോൾ പണി തുടങ്ങാൻ തന്റെ ധനുസ്സ് കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നത് ധനുഷ്‌കോടിയുടെ തെക്കേ അറ്റമായിരുന്നു എന്ന് ഐതിഹ്യം. യുദ്ധാനന്തരം തിരികെ വരുമ്പോൾ രാവണന്റെ സഹോദരനും തന്റെ ഭക്തനുമായ വിഭീഷണന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, ഭാരതതീരത്തെ ലങ്കയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സേതുവിന്റെ ഒരറ്റം ശ്രീരാമൻ തന്റെ ധനുസ്സിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. ലങ്കയിൽ നിന്നും രാക്ഷസന്മാർ തിരികെ ഭാരതത്തിലേക്ക് കടക്കാതിരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്.

മുന്നോട്ട് എത്തുംതോറും കാറ്റു വീശാൻ തുടങ്ങി.വെറുതെ വീശുന്ന കാറ്റാണെങ്കിൽ സഹിക്കാം.മണൽ തരികൾ മുള്ളുപോലെ ആ കാറ്റിൽ പറന്നടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കൈ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തിയും ചെവി അടച്ചുപിടിച്ചുമെല്ലാം നോക്കി അൽപനേരം മുന്നോട്ട് ഇല്ലെങ്കിൽ അതിലും ശക്തിയിൽ പിന്നെയും വീശിയടിക്കുന്ന മണൽകാറ്റ്.എങ്കിലും ഞങ്ങൾ പരമാവധി കാഴ്ചകളിലേക് തന്നെ കണ്ണോടിച്ചു.അപ്പോഴും അത് മുഴുവൻ സഹിച്ചുകൊണ്ട് വീരാ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതുകണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് സഹതാപമാണ് തോന്നിയത്.കാറ്റിനു ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ചകൾ മറയ്ക്കുന്ന ശക്തിയുള്ളത് കൊണ്ടാവാം പിന്നിലെ സീറ്റ്‌ കുറച്ചുകൂടി പിറകിലേക് വീരാ അഡ്‌ജസ്‌റ് ചെയ്തു തന്നു.അധികം കുഴപ്പമില്ല എന്നാലും മണ്ണ് ഉള്ളിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരുപാട് വണ്ടികൾ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലും പിറകിലുമായി കടന്നു പോയി കാറുകളുടെ ചില്ലുകൾ അടച്ചിരിക്കുന്നു.ഒരു ബൈക്ക് യാത്രികരെ പോലും കാണാനില്ല.നടന്നു വരാം എന്നത് ഒരു ഭ്രാന്തൻചിന്ത ആയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ മനസിലായി.ഒരിക്കലും നടന്നു പാതിവഴിപോലും പൂർത്തിയാകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായി.
ധനുഷ്‌കോടി എത്തുന്നതിനു മുന്നേ തുടങ്ങിയ മണൽകാറ്റ് അതുകഴിഞ്ഞു അരിച്ചാൽ മുനമ്പിലേക്കുള്ള 3കിലോമീറ്റർ ഞങ്ങളെ കൊന്നിരുന്നു.പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞങ്ങൾ.ഓട്ടോയുടെ സൈഡ് മാറ്റ് കൊണ്ട് പോലും രക്ഷയില്ല.അങ്ങ് സഹിക്കുക എന്ന മനോഭാവത്തോടെ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു.അതൊഴിച്ചാൽ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു പഞ്ഞവുമില്ലാത്ത സ്ഥലമാണ്,പൊളിഞ്ഞടുങ്ങിയ കെട്ടിടങ്ങളും നിലവിൽ ഓലകൾ കൊണ്ട് മറച്ച ചെറിയ കടകളും വീടുകളുമാണ് ഇന്നത്തെ ധനുഷ്‌കോടി.ഈ കാലാവസ്ഥയിലും ജീവിതം ഇവിടെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ പാടുപെടുന്ന ചുരുക്കംചില ആളുകൾ ഇപ്പോഴുമുണ്ട് ധനുഷ്കോടിയിൽ.

അരിച്ചാൽ മുനമ്പ് പോയി വരുമ്പോൾ ധനുഷ്‌കോടി ഇറങ്ങാം എന്നുകരുതി ഞങ്ങൾ മുന്നിലേക്ക് പോയി.അങ്ങോട്ട്‌ അടുക്കുംതോറും ഒരുപാട് വണ്ടികൾ കാണാമായിരുന്നു.മണൽ എല്കാതിരിക്കാൻ മുഖം തുണി കൊണ്ടുമറച്ചും,അതുപോലുമില്ലാതെ  അതെല്ലാം സഹിച്ചും ആളുകൾ പുറത്തിറങ്ങി കാഴ്ചകൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവിടുത്തെ കാഴ്ചകൾക് ആളുകളെ പുറത്തേക്കിറക്കുവാനുള്ള  അത്രയും സൗന്ദര്യം ഉണ്ടെന്നു പറയാതെ വയ്യ.

ഓട്ടോ നിർത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെമേൽ എത്രത്തോളം മണൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല.ഒരുവിധത്തിൽ കഴിയുന്നത്ര കൊട്ടിക്കളഞ്ഞു.അപ്പോൾ ചേട്ടന്റെ ചോദ്യം"കളഞ്ഞിട്ടെന്തിനാ.??പുറത്തോട്ടാണ് ഇറങ്ങാൻ പോണത്,കാറ്റിന് കുറവൊന്നുമില്ല
അത് ശെരിയാണല്ലോ എന്നു ഞാനും ഓർത്തു.ഞങ്ങളെ അവിടെയിറക്കി വീരാ വണ്ടി ഒതുക്കിയിടാൻ പോയി.

ധനുഷ്കോടിയിലെ ഇന്ത്യയുടെ അവസാന ലാൻഡ്മാർക്ക്‌

ധനുഷ്കോടിയിലെ  ഇന്ത്യയുടെ ലാസ്റ്റ് ലാൻഡ്മാർക്കിലാണ് ഞങ്ങൾ എന്ന കാര്യം ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ട് നടത്തി, കാറ്റിലൂടെ കണ്ണിലേക്കു മണൽ കയറാതെ ഞങ്ങൾ നടന്നു.അരിച്ചാൽ മുനമ്പ് അവസാനിക്കുന്നവിടെ മുകളിൽ അശോകസ്തംഭം സ്വർണനിറം പൂശിയ വലിയ ഒരു സ്തൂപം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.അതാണ് എൻഡ് പോയിന്റ്. അതിനുചുറ്റിനും വരെ വാഹനങ്ങൾ പാർക്ക്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് സഞ്ചാരികൾക്കു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണ്,യാതൊരുവിധ നിയന്ത്രണവുമില്ലാത്ത പാർക്കിംഗ്.പോലീസുകാരോ മറ്റു ജീവനക്കാരോ ആരുംതന്നെയില്ല.തോന്നിയപോലെയാണ് ആളുകൾ വണ്ടി പാർക്കുചെയ്യുന്നത്.അപ്പോഴും ഒരുപാടാളുകൾ മണൽ അടിച്ചുകയറുന്നതിനാൽ കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഇത്ര ദൂരം വന്നിട്ട് കാറിലിരുന്ന് കാഴ്ച കാണുന്നവരോട് സഹതാപം മാത്രം.

ഞങ്ങൾ അവിടെനിന്നു കടൽത്തീരത്തേക് നടന്നു ആർത്തലച്ചു വരുന്ന ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ ഇവിടെ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലേക് ലയിക്കുകയാണ്.അതൊരു കാഴ്ചതന്നെയാണ്.ശെരിക്കും ആളുകളെ ആകർഷിക്കുന്നത് ബംഗാൾ കടൽ തന്നെയാണ് അങ്ങുദൂരെ നിന്നുപോലും തിരകളുമായി ആർത്തിരമ്പിവരുന്ന കടലിനു ഒരു വല്ലാത്ത ഭീകരതയും ഒരു സൗന്ദര്യവും ഉണ്ട്.എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടുതന്നെയാണ് നീങ്ങുന്നത്. ഞങ്ങൾ നേരെ എതിരെ നമ്മുടെ കടലിലേക്കു നടന്നു.മാപ്പിൽ കാണിക്കുന്ന അവസാനപോയിന്റ് വരെ. ഇന്ത്യയുടെ മറ്റൊരു അറ്റം.ഞങ്ങൾ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പയ്യൻ മാത്രമേ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നെത്തിയുള്ളു,മറ്റാരും അങ്ങനൊരു സാഹസം കാണിക്കുവാൻ മുതിർന്നില്ല.ഒരുതരത്തിൽ അതൊരു അപകടം പിടിച്ച പണിയാണ് എന്ന് പിന്നീടാണ് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായത്.

ഇന്ത്യയുടെ ഡെഡ്എൻഡ് 

ഡെഡ്എൻഡ് സാറ്റലൈറ്റ് കാഴ്ചയിൽ 

ഉറപ്പില്ലാത്ത മണ്ണാണ് കടലിലേക്കു നീണ്ടു കിടക്കുന്നത്.പക്ഷെ   അവിടെനിന്നപ്പോഴുണ്ടായ ഒരാനുഭവം ഒരിക്കലും എനിക്ക് വാക്കുകളിൽ പകർത്താനാവില്ല.ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ചകളും അനുഭവങ്ങളും എനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തം എന്ന വാക്കുകൾക്കാണ് ഇവിടെ പ്രാധാന്യം.അപ്പോഴും കാറ്റിനു ഒരു കുറവുമുണ്ടായില്ല.
ഇവിടെ നിന്നുമാണ് ശ്രീരാമൻ ലങ്കയിലേക് രാമസേതു പണികഴിച്ചത്.ഈ പാലം ഇന്ത്യൻ ഭൂകാണ്ഡത്തിനു പുറത്ത് "ആദംസ് ബ്രിഡ്ജ്"എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.ശ്രീലങ്കയിലെ തലൈമന്നാർ ദ്വീപിലേക് ഇവിടെനിന്നും നിശ്ചിത കിലോമീറ്റർ ദൂരം മാത്രമേയുള്ളു.രാമസേതു ധനുഷ്‌കോടി എന്നിവ രാമേശ്വരത്തോളം തന്നെ ഹിന്ദുക്കൾക്ക് പുണ്യ സ്ഥലങ്ങൾ ആണ്.ഞങ്ങൾ എൻഡ് പോയിന്റിൽനിന്നും തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുറച്ചുപേർ ഞങ്ങൾ നിന്ന അറ്റത്തേക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങോട്ട്‌ പോയതിനെ ശകാരിക്കാനാവും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്,എന്നാൽ അവരും ഞങ്ങളെ പോലെ അറ്റം വരെ എത്തിയതായിരുന്നു.

ഫോണിൽ ഫോട്ടോസ് എടുക്കുവാൻ നോക്കിയെങ്കിലും നല്ലതുപോലെ വീശിവരുന്ന മണൽ അതിനെ തടയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എങ്കിലും ക്യാമറ ക്ലിക്കുകൾ പാഞ്ഞു.അതിൽ ആവിശ്യത്തിന് മണ്ണുമായി.അവിടെനിന്നും അതിന്റെ അരികുപിടിച്ചുതന്നെ ഞങ്ങൾ ബംഗാൾ കടലിനെ നേർക്ക് നടന്നു.അങ്ങോട്ട്‌ നടക്കുന്തോറും കടലിനു ഭാവമാറ്റമാണ്.പക്ഷെ കിടിലൻ കാഴ്ചയുമാണ്.കടലിൽ ഇറങ്ങുന്നത് അപകടകരമാണ് എന്നൊക്കെ ബോർഡ്‌ ഉണ്ടെങ്കിലും ആളുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഒരു ഗാർഡ് പോലുമില്ല.അങ്ങനെയുള്ള പോരായ്മകളുണ്ട് ഇത്രയും ആളുകൾ സന്ദർശിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്.സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമടക്കം ഒരു സുരക്ഷയുമില്ലാതെ കടലിൽ കുളിക്കുന്നു.
ബലിതർപ്പണ ചടങ്ങുകൾ അവിടിവിടെയായി നടക്കുന്നു.

ഒരു റോഡ് വ്യത്യാസം ഉള്ളെങ്കിലും ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ നിന്നും മത്സ്യ ബന്ധനം നടത്തുവാനോ ഒന്നും ഇവിടുത്തുകാർക് അനുവാദമില്ല.ഇന്ത്യയുടെ അവസാനലാൻഡ്മാർക്കിൽ ഞങ്ങളും കാലുകുത്തി എന്ന ആഹ്ലാദം അതൊരു അനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.അധികനേരം മണല്തരികളെ ഞങ്ങള്ക് ചെറുത്തുനിൽകുവാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ റോഡിലേക്ക് കയറി.ഫോട്ടോ എടുക്കുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എല്ലാം കാറ്റു നഷ്ടപ്പെടുത്തി.ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണുതുറന്നു നില്കാൻ അവസരം തരാതെ മണൽ വീശിയടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങൾ ഓട്ടോയിൽ കയറിയപ്പോൾ വീരാ മുണ്ട് തലയിൽ പുതച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു,അരിച്ചാൽ മുനമ്പിനോട് വിടപറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ധനുഷ്‌കോടി ലക്ഷമാക്കി നീങ്ങി.അങ്ങോട്ട്‌ പോയതിലും ശക്തിയാർജിച്ചിരുന്നു കാറ്റിന്.

അതിനു പിന്നാലെ വണ്ടി നിർത്തിയത് രാമേശ്വരം ബീച്ച് എന്ന ബോർഡിന് മുന്നിലാണ്. ബംഗാൾ ഉത്കടലിലേക് ഒരു പാലം നീണ്ടു കിടക്കുന്നു.അതിനു തുടക്കം തന്നെ വലിയ ഒരു മരക്കഷ്ണം വെച്ച് അങ്ങോട്ടുള്ള നടത്തം തടസപെരുത്തിയിരിക്കുന്നു,കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല,ആർത്തു വരുന്നകടൽ പാലത്തിന്റെ പകുതിയോളം മുക്കിയാണ് കരയടുക്കുന്നത്.ദൂരെനിന്നു കണ്ടാലേ പേടിയാകും.അൽപനേരം അവിടെ ചിലവഴിച്ചു.ആളുകൾ ഒരുപാട് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അതിനരികിൽത്തന്നെ രണ്ടു ചെറിയ കടകളിലായി കടൽ  മീനുകൾ വറുത്തു നല്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വൈകുനേരം അമ്പലത്തിൽ കയറേണ്ടതിനാൽ ഞങ്ങൾ അത് കഴിക്കാൻ നിന്നില്ല.അതിനോടൊപ്പം വില്പനയ്ക്കായി ശംഖുകളും,ചിപ്പികളിൽ നിർമിച്ച കണ്ണാടികളും മറ്റു ഒരുപാട് സാധനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇതെല്ലാമാണ് ഇവരുടെ പ്രധാന വരുമാന മാർഗം.

തിരികെ കയറിയപ്പോൾ"ഇന്ന് നിങ്ങൾ വന്നത് നന്നായി,ആളുകളെ കണ്ടില്ലേ.നാളെ സൺ‌ഡേ ഇതിന്റെ 4ഇരട്ടി ആളുകൾ ഉണ്ടാവും എന്ന് വീരാ പറഞ്ഞു.ഓട്ടോയിൽ വന്നിട്ട് കൊണ്ട കാറ്റിലെ മണ്ണ് ഇപ്പോഴും പോയിട്ടില്ല,അപ്പോൾ നാളെ നടന്നെങ്ങാനും വന്നിരുന്നേൽ എന്താകുമായിരുന്നു ഗതി എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ മുഖാമുഖം നോക്കി.ഓർക്കാൻകൂടിവയ്യ എന്നായി ചേട്ടൻ.ദുബൈയില് പോലും എനിക്ക്  ഇങ്ങനെ ഒരനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടില്ലലോടാ,എന്തയാലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു യാത്ര തന്നെയാണ് ഇത് എനിക്ക് എന്ന് ചേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ കയറി.
ഓട്ടോയുടെ ടാർപോളിൻ ഞങ്ങൾ തലവഴി മൂടി,ഒരുപരിധിവരെ അത് സഹായകമായി.ധനുഷ്‌കോടി എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഒരു ലോഡ് മണൽ ഞങ്ങൾ സീറ്റിൽനിന്നും ദേഹത്തു നിന്നും തട്ടി കളഞ്ഞു.എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ ചേട്ടൻ മണലിൽ കുളിച്ചിരുന്നു.ഇനി തട്ടി കളഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ചേട്ടൻ മുന്നിൽനടന്നു.പള്ളി,അമ്പലം,സ്കൂൾ,വാട്ടർടാങ്ക്,റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ,നേവൽ ഓഫീസ് ഇവയെല്ലാം കടലെടുത്തതിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങളായി മണൽമൂടാന് തുടങ്ങി  ഇവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു.അക്കാലത് എത്രത്തോളം വലിയ പട്ടണമായിരുന്നു ധനുഷ്‌കോടി എന്നു നമുക്ക് ഇവയെല്ലാം മനസിലാക്കിത്തരും.

ധനുഷ്‌കോടി ചർച് 

ഒരു മുൻ തുറമുഖപട്ടണം കൂടിയാണ് ധനുഷ്‌കോടി.രാമേശ്വരം പട്ടണത്തിൽനിന്നും ഏകദേശം 17കിലോമീ റ്റർ ഉണ്ട്  ഇവിടേയ്ക്.പുറംലോകവുമായി ഈ ദ്വീപിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് പാമ്പന്പാലമാണ്.ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തു ഇന്ത്യയും ശ്രീലങ്കയും തമ്മിലുള്ള കപ്പൽ ഗതാഗതത്തിലെ പ്രധാന കണ്ണിയായിരുന്നു ഈ തുറമുഖം.അങ്ങനെ ധനുഷ്കോടിക് ചരിത്ര പ്രാധാന്യങ്ങൾ ഏറെയാണ്.അതാണ് ഇപ്പോൾ കാണുന്ന നിലയിൽ കനിവില്ലാതെ കടൽ കവർന്നത്.1964Dec22 എന്ന ദിവസം ഏതൊരു സഞ്ചാരിക്കും പരിചിതമാവാൻ കാരണം ഒരു പേരേയുള്ളു "ധനുഷ്‌കോടി".. അതെ മാസം 17നു ആൻഡമാൻ കടലിൽ രൂപംകൊണ്ട ന്യൂനമർദം ദിവസം 550കിലോമീറ്ററോളം സഞ്ചരിച്ചു Dec22ന് ധനുഷ്‌കോടി തീരമെത്തിയപ്പോഴേക്കും വിനാശകാരിയായ തിരമാലകളായി മാറിയിരുന്നു.ഏതാണ്ട് 1800ഓളം പാവങ്ങൾ കടലിന്റെ കലിയ്ക്കു ഇരകളായി.അതിൽ പാമ്പൻ പാലത്തിലൂടെ വന്ന ട്രയിനിലെ 155ഓളം യാത്രക്കാരുമുണ്ടായിരുന്നു.ട്രെയിൻ അപ്പാടെ കടൽ വിഴുങ്ങി.
ഇനി പറയുന്നത് എപ്പോഴോ കേട്ടറിഞ്ഞ ഒരറിവാണു,അന്ന് അതിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട ഒരാളാണ് "നീച്ചൽ കാളി" എന്നയാൾ.ആ സുനാമിയിൽ നിന്നും എഴോളംപേരെ അദ്ദേഹം രക്ഷപെടുത്തി.എല്ലാവരെയും മറ്റുസ്ഥലങ്ങളിലേക് മാറ്റിപ്പാർപ്പിച്ചു മദ്രാസ് ഗവണ്മെന്റ് ധനുഷ്കോടിയെ പ്രേതനഗരിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചെങ്കിലും "നീച്ചൽ കാളി" അവിടെ തന്നെ ജീവിതം തുടർന്നു.പിന്നീട്  1967ൽ  തലൈമന്നാറിൽ നിന്നും ധനുഷ്‌കോടി വരെ നടത്തിയ നീന്തൽ മത്സരത്തിൽ അദ്ദേഹം സമ്മാനം നേടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 2010ൽ  അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.

നീച്ചൽകാളി 

ഇത് ഇവിടെ പറയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത് അദേഹത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം ധനുഷ്കോടിയിലെ ഒരു കുടിലിൽ കാണാനിടയായതിനാലാണ്.
കാഴ്ചകൾ മാത്രമല്ല ധനുഷ്‌കോടി മനസിൽ ഒരു വിങ്ങൽ കൂടിയാണ്.അവിടെനിന്നും കാഴ്ചകളെല്ലാം മനസിൽ പതിപ്പിച്ചു ഞങ്ങൾ പിന്നീട് പോയത് സുഗ്രീവ ക്ഷേത്രം,അതിനോട് ചേർന്നു തന്നെയാണ് മറ്റൊരു വിസ്മയമായി "ഫ്ലോട്ടിങ് സ്റ്റോൺസ്" അഥവാ രാമസേതു നിർമിക്കാനുപയോഗിച്ച കല്ലുകൾ കാണാം.

വലിയ സിമെന്റ് ടാങ്ക് ഉണ്ടാക്കി അതിൽ വെള്ളംനിറച്ചു അതിൽ valiya കല്ലുകൾ ഇട്ടിരിക്കുന്നു.എത്ര താഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചാലും അവ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുതന്നെവരും.(ഫോട്ടോഗ്രഫി അലോഡ് അല്ല)100രൂപ നൽകിയാൽ അതിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാരനും പൂജാരിയുമായാൾ നമ്മുടെ പേരില് കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ചെറിയ ഒരു കഷ്ണം കല്ല് ആശീർവദിച്ചു നൽകും.അവിടെനിന്നും പിന്നീട് സീതാ തീർത്ഥം,ലക്ഷ്മണ ക്ഷേത്രം,തീർത്ഥം, ഇവയെല്ലാം കണ്ടു അവസാനം അഗ്നി തീരത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങളെ "വീരാ" ഇറക്കിതന്നു.ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾ നടന്നു ഇവയൊന്നും കാണില്ലായിരുന്നു.അല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയും ചരിത്രവും സ്ഥലങ്ങളും അറിയാതെ ഞങ്ങൾ മടങ്ങേണ്ടി വന്നേനെ.കൊടുത്ത കാശിനു നൂറുശതമാനവും സംതൃപ്തി ലഭിക്കും എന്നത് ഉറപ്പാണ്.

അഗ്നിതീർത്ഥം 

ഓട്ടോ ചാർജ് നല്കിയപ്പോളാണ് വീരാ പറഞ്ഞത്,ഞാൻ മറ്റൊരു ആവിശ്യത്തിന് ഇവിടെ വന്നതാണ് നിങ്ങൾ നടന്നു തളർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഈ സവാരി എടുത്തതെന്ന്.ആ നല്ല മനസിന്‌ നന്ദിപറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തോട്  യാത്ര പറഞ്ഞു.അൽപനേരം അഗ്നിതീർത്ഥം പരിസരമൊക്കെ കണ്ടു റൂമിലേക്ക്‌,കുളിച്ചശേഷം രാമേശ്വരം അമ്പലത്തിലേക്ക് കയറി.
ഇന്ത്യയിലെ മഹത്തായ നാലു ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ  (ചാരോ ധാം) ഒന്നാണ് രാമനാഥ സ്വാമി ക്ഷേത്രം.ശ്രീരാമൻ ഇവിടെ വച്ച് രാമ-രാവണ യുദ്ധത്തിൽ താൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്തു പോയ പാപങ്ങളുടെ പരിഹാരത്തിനു വേണ്ടി ശിവനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.ഏറ്റവും വലിയ ഇടനാഴികളുള്ള ക്ഷേത്രം കൂടിയാണിത്.രാമനാഥസ്വാമി അഥവാ ശിവൻ ആണ് പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ.

ഞങ്ങൾ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപോഴെകും തീർത്ഥാടകർ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു.വരിയിൽ നിന്നും തൊഴുതു മാറി നടയുടെ പിൻഭാഗത്തെ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് മുന്നിൽ അനുഗ്രഹം വാങ്ങാൻ നിൽക്കവേ"അല്പം കൂടി നേരം കഴിഞ്ഞാൽ ദീപാരാധനയും,അത്താഴപൂജയും കണ്ടു മടങ്ങാം എന്നായി പൂജാരി"ഞങ്ങൾ മലയാളികളാണെന്നു പുള്ളിക്ക് കണ്ടപ്പോഴേ തോന്നിക്കാണും കാരണം പുള്ളിയും മലയാളിയാണ്.(രാമേശ്വരം ക്ഷേത്രത്തിൽ എപ്പോഴും താന്ത്രിമാരിൽ ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനം മലയാളിയായ ഒരു പൂജാരിക് ഉണ്ടാവും എന്ന് എവിടെയോ പോലെ) സാദാരണ അത്താഴപൂജയ്ക് ഭക്തരെ വെളിയിൽ ഇറക്കില്ലേ എന്ന് ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിന് "അതിനാലാണല്ലോ ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു ഇത്രയും പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നത്  എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു"

എന്നാൽ എല്ലാം കണ്ടുമടങ്ങിയാൽ മതി എന്ന് ഞങ്ങളും തീരുമാനിച്ചു.അപ്പോഴേക്കും അമ്പലത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭക്തർ ആ ചടങ്ങ് കാണുന്നതിനായി താഴെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു.ഞങ്ങളും അരികിൽ ഒരിടം കണ്ടെത്തി. എന്താണ് നടക്കാൻ പോവുന്നത് എന്ന് ഒരുപിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞങ്ങൾക്ക്.അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ധൃതിയിൽ അദ്ദേഹം നടന്നുവരുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു ഞങ്ങളെകണ്ടപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നാൽ നിങ്ങൾ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയില്ല അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചെല്ലുവാൻ പറഞ്ഞു, ഞങ്ങൾ അതനുസരിച്ചു.പ്രധാന നടയുടെ നേരെ എത്തി.അവിടെ ആളുകൾ കുറവാണു.ഉള്ളിൽ നിന്ന് പ്രധാന പൂജാരി ശിവ വിഗ്രഹം കയ്യിലേന്തി പുറത്തേക്കു വന്നു.അമ്പലത്തിനുള്ളിലെങ്ങും "ഓം നമശിവായ" മുഴങ്ങി.വിഗ്രഹം ഒരു രഥത്തിനുള്ളിലേക്കു വെച്ച്. അതിൽ മറ്റുള്ളവരെ തൊടുവാൻ അനുവദിക്കില്ല ചുറ്റും പൂജാരിമാരും അവർക്കു ചുറ്റും സെക്യൂരിറ്റിമാരും ആയിരിക്കും.രഥം അമ്പലത്തെ ചുറ്റിവരുമ്പോൾ ആദ്യം നിന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോക്കോളണം എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു.അവിടെ മുഴുവനും ആളുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തി.

രഥം വരുന്നവഴി തടസരഹിതമാകാൻ സെക്യൂരിറ്റിക്കാർ നന്നേ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.രഥം കടന്നു വന്നു വിഗ്രഹം മറ്റൊരു സ്വർണത്തിൽ പണികഴിപ്പിച്ച വലിയ ആട്ടുകട്ടിലുള്ള നടയിലേക് ആനയിച്ചു.മുഴുവൻ ആളുകളും ഭക്തിയിൽ മുങ്ങിയ നിമിഷം.പൂജാരിമാർ മയിൽ‌പീലി വിശറിയാൽ വീശുകയും കട്ടിൽ പതിയെ ആട്ടിയും ഭഗവാനെ ഉറക്കുന്ന കാഴ്ച.ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഏറ്റവും ഭക്തിമയമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്ന്.ചടങ്ങുകൾ പൂർത്തിയാക്കി നടയടച്ചു.വേവിയ്ച്ച പയർ, പാൽ എന്നിവ പ്രസാദമായി എല്ലാവർക്കും നൽകി.രാമേശ്വരം യാത്ര പൂർത്തിയായി എന്ന് പറയണമെങ്കിൽ ഈ ചടങ്ങ് കണ്ടിരിക്കണം എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു തന്നത്.

ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടിയ ആ അവസരത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെയാണ് ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്.ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നേരെ പോയി കിടന്നതും ഉറങ്ങി.രാവിലെതന്നെ 8മണിയോടെ ചെക്ക് ഔട്ട്‌ ചെയ്തു മധുരയ്ക്കുള്ള ബസ് പിടിച്ചു.(ലോക്കൽ സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയാല് മെയിൻ ബസ് ഒക്കെ കിട്ടു)
തിരിച്ചും ബസിലിരുന്നു പാമ്പൻ പാലത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു.ബസിലാകട്ടെ തമിഴ് സ്ത്രീകളുടെ വഴക്കിടലും സൺ‌ഡേ ആയിട്ടും യൂണിഫോമിൽ കുറെ കുട്ടികളും.

"വെൽക്കം ടു ടെംപിൾ സിറ്റി" എന്ന ബോർഡ്‌ കണ്ടപ്പോൾ മധുരൈ എത്താറായി എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.ചേട്ടൻ അപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലാണ്. മധുര ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തത് അല്പം മഴയോടെയായിരുന്നു.തമിഴരുടെ ആനവണ്ടിയും ഒരു വിന്റജ്‌ ഫീലുള്ള തമിഴ് പാട്ടും പിന്നെ വിന്ഡോ സീറ്റും ഇതില്പരം ആനന്ദം വേറെ എന്തുവേണം.മഴ കുറഞ്ഞപോഴാണ് സ്റ്റാന്റിലെത്തിയത്.അവിടെനിന്നും തിരക്കിപിടിച്ചു മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തിലേക് പോകാനുള്ള ബസ് കണ്ടുപിടിച്ചു.

ബസിൽ വെള്ളരിക്ക മാങ്ങാ ആപ്പിൾ ഇവയെല്ലാം വിക്കുന്ന പലരും കയറിയിറങ്ങി പോയി.അമ്പലത്തിലേക്ക് പോവാൻ "സിമ്മക്കൾ"എന്ന സ്റ്റോപ്പിലാണ് ഇറങ്ങേണ്ടത് എന്ന് ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു.അവിടെ ഇറങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ 2km ഇനിയുമുണ്ട്. ബസ് ഒന്നും അങ്ങോട്ടില്ലാത്തതിനാൽ ഓട്ടോ പിടിച്ചു പുള്ളി 50രൂപയും വാങ്ങി.അവിടെ ഫ്രഷ് ആവാൻ റൂം തിരക്കി കുറച്ച് നടന്നു എങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.റേറ്റ് കുറവിൽ റൂമിൽ ആകാം എന്നുപറഞ്ഞു ഒരു ഓട്ടോക്കാരൻ ഒരു ലോഡ്ജിൽ കൊണ്ടുപോയി ഞങ്ങളെ ആക്കി.6മണി വരെ മതി റൂം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും റേറ്റ് കൂടുതൽ പറഞ്ഞതിനാൽ കുറെ നേരത്തെ പേശൽകൊണ്ട് 500രൂപയ്ക്കു റൂം തന്നു.

അപ്പോത്തന്നെ കുളിച്ച് റെഡിയായി അമ്പലത്തിൽ 2മണിയോടെ എത്തിയെങ്കിലും 4മണിക്ക്   ദർശനം ആരംഭിക്കുകയുള്ളു എന്നറിഞ്ഞത്.നേരെ പോയത് ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായിരുന്നു "മോഡേൺ റെസ്റ്റോറന്റ്" ഒരിക്കലും കേറരുത് 100രൂപ ഒരു ഊണിനു ചാർജ് ആണ്.കഴിച്ചു മടങ്ങിയപ്പോൾ അതിനടുത്ത ഹോട്ടലിൽ 65/-രൂപ  മീൽസ് എന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു.രണ്ടിലും ഒരേ ഐറ്റംസ് ഒക്കെ ആണ്.

3മണിക്ക് തന്നെ ക്യു ആരംഭിച്ചു.ചെരുപ്പുകൾ അമ്പലത്തിന്റെ തന്നെ ജീവനക്കാർ സൂക്ഷിച്ചോളും.അവർത്തരുന്ന ടോക്കൺ കളയാതിരുന്നാൽ മതി.പ്രൊഫഷണൽ ക്യാമറ ബാഗ് ഇവയൊന്നും ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റില്ല. സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിങ് ഉണ്ട്.
ചെക്കിങ്ങിനു ശേഷം ഗോപുരത്തിനുള്ളിലൂടെ നമ്മൾ കടന്നു ചെല്ലുന്നത് ഉള്ളിലേക് പ്രവേശിക്കാനായി വരിനിലക്കാനുള്ള ഗ്രില്ലുകൾ ഉള്ള ഒരിടത്തേക്കാണ്(സൗത്ത് ടവർ വഴിയാണ് ഞങ്ങൾ കയറിയത്)അതിനടുത്തു തന്നെ സ്പെഷ്യൽ പാസ്സ് എടുക്കുവാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ട്.100രൂപയുടെ പാസ്സ് എടുത്താല് മറ്റൊരു വരിയിലൂടെ നോർമൽ ക്യു വിനു സമാന്തരമായി അതിനുമുന്നെ നമുക്ക് കടന്നുപോകുവാൻ കഴിയും.ഞങ്ങൾ ആ വഴിയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ മുതൽ കല്ലിലും ചിത്രപ്പണികളിലും വിരിഞ്ഞ വിസ്മയലോകമാണ് ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലേത്.മുകളിലെ പ്രതലം വരെ ചിത്രങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമാണ്.4മണിക്ക് മുന്നേ പതുക്കെ സ്പെഷ്യൽ ക്യു നടയുടെ കൃത്യം മുന്നിലെത്തി.പ്രധാന നടയുടെ അകത്തളം ഭക്തർക്കായി  AC ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.നടതുറന്നപ്പോൾ "മീനാക്ഷി അമ്മന്റെ"അലങ്കരിച്ച വിഗ്രഹം മതിയാവോളം തൊഴുതു.പിന്നീട് ക്യുവിന്റെ ക്ഷേത്രം ചുറ്റി തൊഴുതു മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലേക് പോകാം.പാസ്സ് കളയാതെ സൂക്ഷിക്കണം മറ്റൊരു പ്രധാന നടയിൽ തിരക്കിലാതെ തൊഴാൻ അത് ഉപകാരപ്പെടും.ലോഹത്തിൽ തീർത്ത നടരാജ വിഗ്രഹം ഒരു വലിയ കാഴ്ചതന്നെയാണ്.അത്യാവശ്യം വലിയ ഒരു  നടയിൽ ചുവരുകളും വിഗ്രഹത്തിനു പിന്നിലായി ലോഹം തീർത്തിരിക്കുന്നു.

മധുരമീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം 

പിന്നീട് കാണുവാനുള്ള പ്രധാന കാഴ്ചകളായി കൽത്തൂണുകളും സ്വർണം പൂശിയ വലിയ കൊടിമരവുമാണ്.കൊത്തുപണികളും ശില്പങ്ങളും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്തത്രയുമുണ്ട് ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ.
ഏതാണ്ട് 33000ത്തോളം ശില്പങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നാണ് കണക്ക്.14ഗോപുരങ്ങളോളം ക്ഷേത്രസമുച്ചയത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഏറ്റവും വലുത് തെക്കേ ഗോപുരമാണ്(സൗത്ത് ടവർ) അതിലൂടെയാണ് ഞങ്ങൾ കടന്നു വന്നത്. ശിവ-പാർവതി ദേവത ആണ് ആരാധന മൂർത്തികൾ എങ്കിലും ശിവനേക്കാൾ പ്രാധാന്യം പാർവതിദേവിക് നൽകുന്ന ഇന്ത്യയിലെ അപൂർവം ഒരു ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്ന്  കൂടിയാണ് ഇത്.

പ്രധാന ആഘോഷം ഏപ്രിൽ മാസത്തിൽ നടക്കാറുള്ള "തിരുകല്യാണം" എന്ന ചടങ്ങാണ്.തിരിച്ചിറങ്ങുന്നവഴി ഒരുപാടുപേർ ഫോണിൽ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,ഞങ്ങളും ഫോട്ടോസൊക്കെ എടുത്തു തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്പലത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു ആനയെ കാണാം,ആനയുടെ തുമ്പികൈയിൽ കാശ് വെച്ച് കൊടുത്താൽ തലയിൽ തുമ്പികൈ വെച്ച് അനുഗ്രഹിക്കും.(നോട്ട് തന്നെ വെക്കണം)അതും ചെയ്തു ഞങ്ങൾ മുഴുവൻ കാഴ്ചകളും നടന്നുകണ്ടു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും ചെറിയ ചാറ്റൽമഴ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ധനുഷ്‌കോടി ബീച്ച് 

വീട്ടിലേക് വിളിച്ചപ്പോൾ രണ്ടുദിവസമായി തോരാത്ത മഴയാണെന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ  മധുരയിലെ തെരുവോരത്തുകണ്ട ചെറിയ ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽനിന്നും ഓരോ ചായ വാങ്ങിക്കുടിച്ചു.നടക്കുന്ന വഴിയിൽ മഴയത്തു ചെറുപ്പക്കാരായ യുവാക്കൾ മഴയിൽ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റൂമിലെത്തി അൽപനേരം കിടന്നു. പിറ്റേന്ന് ചേട്ടന് ഒരു ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കേണ്ട ആവിശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നതിൽ കോയമ്പത്തൂർ ആദിയോഗി ശിവ ശിൽപം പിന്നത്തേക് മാറ്റേണ്ടിവന്നു.ട്രെയിൻ ഞങ്ങൾക്ക് സമയത്ത് എത്താൻ കഴിയാത്തതിനാൽ ബസ് തന്നെ ആണ് മുൻഗണന നൽകിയത്.സ്റാൻഡിലൊക്കെ തിരക്കിപിടിച്ചു എറണാകുളം,ആലപ്പുഴ ഒക്കെ പോകുന്ന ബസുകൾ "മട്ടൂ താവണി"എന്ന സ്ഥലത്തു കിട്ടും എന്നറിഞ്ഞു.അങ്ങോട്ടുമുള്ള ബസ് പിടിച്ചു.

സ്റ്റാന്റിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് അത് പ്രൈവറ്റ് വെഹിക്കിൾസ് സർവീസ് നടത്തുന്ന വലിയ സ്റ്റാൻഡ് ആണ്.നമ്മൾ സ്റ്റാന്റിലേക് കയറുമ്പോഴേ ബസിന്റെ ആളുകൾ നമ്മളെ പൊതിയും.ചെന്നൈ, എറണാകുളം,ആലപ്പുഴ എ സി, സ്ലീപ്പർ, സെമിസ്ലീപ്പര് ഏതുവേണം എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമായി.ഞങ്ങൾ TNRTC ബസ് നോക്കിയെങ്കിലും ഞങ്ങൾ വന്ന സ്ഥലം മാറിപോയിരുന്നു.(10മണിക്ക് എറണാകുളത്തേക് ഒരു TN ട്രാൻസ്‌പോർട് ബസ് ഉണ്ടെന്നാണ് അറിവ്.സമയം കളയാനില്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ ആലപ്പുഴ ബസ് നോക്കിയെങ്കിലും അതിന്റെ ഡ്രൈവർ ക്യാബിൻ വരെ ബുക്ഡ് ആയിരുന്നു.പിന്നെ എറണാകുളം രാവിലെ 5മണിക്ക് എത്തുന്ന ഒരു സെമി സ്ലീപ്പർ ബുക്ക്‌ ചെയ്തു(രണ്ടുപേർക്കു 1400 രൂപയും50രൂപ ഞങ്ങളെ ടിക്കറ്റിനു സമീപിച്ച ഏജന്റും വാങ്ങി)

രസം മറ്റൊന്നാണ്,സീറ്റ്‌ കൺഫോം അല്ല ഡ്രൈവർ സീറ്റിനു സൈഡിലെ ഒരു സീറ്റും ക്യാബിനുമാണ് തരാമെന്നു ഏറ്റിരിക്കുന്നത്,എന്തേലും ആവട്ടെ എന്നുകരുതിയാണ് ബുക്ക്‌ ചെയ്തത്.സമയം അപ്പോൾ 8മണി ആയതേ ഉള്ളു.ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി ബസിൽ കയറ്റിവിടാം എന്ന് പുള്ളിക്കാരൻ പറഞ്ഞു.നല്ലവിശപ്പുണ്ടായിരുന്നുകൊണ്ടു മധുരൈ സ്ട്രീറ്റ് ഫുഡ്‌ തന്നെ അങ്ങ് നല്ലപോലെ തട്ടി.കൂട്ടത്തിൽ കുറച്ചു മധുരൈ സ്പെഷ്യൽ സ്‌നാക്‌സും വാങ്ങി,9:30യോടെ വണ്ടി നോക്കിയിരുന്നിട്ടും ആരും വരുന്നില്ല അപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറിയ പയ്യൻ ഓടിവന്നു "വണ്ടി വിട്ടു"എന്ന് പറഞ്ഞത്.

മുതലാളി എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ ആ പയ്യനെ ശകാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നു തന്നെ ആ പയ്യന്റെ പിന്നാലെ ബാഗ് എടുത്തു പൊക്കോളാൻ അയാൾ പറഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു പയ്യന്റെ പിന്നാലെ ഓടി റോഡിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ബസ്  തിരിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളായിരുന്നു.കൈകാണിച്ചു ആ പയ്യൻ ഞങ്ങളെ അതിൽ കയറ്റിവിട്ടു.ബസിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടും പിന്നെ ഡ്രൈവറും ഒരു കിളിയും മാത്രം.ആളുകൾ കയറുന്നവരെ പിന്നിൽ ഇഷ്ടമുള്ളേടത് ഇരുന്നോളാൻ അവർ പറഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ ആദ്യത്തെ 1,2 സീറ്റ്‌ തന്നെ പിടിച്ചു.ദൈവഭാഗ്യം എന്നു പറയാല്ലോ ആദ്യ സ്റ്റോപ്പിൽ ആളുകൾ കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഏജന്റ് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ വന്നു 1,2 സീറ്റ്‌ ക്യാൻസൽ ആയി എന്ന് പറഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ അവിടെയും സേഫ് ആയി.(അതിനു പുള്ളി 200രൂപ വാങ്ങി)മധുരയിൽ നിന്നും മടങ്ങുകയാണ്. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ലഭിച്ച ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങളുടെയും,അവസരങ്ങളുടെയും കണ്ണുകളെ അതിശയിപ്പിച്ച ഒരുപാട് കാഴ്ചകളുടെയും കഥകളുടെയും യാത്ര.മറക്കാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ഒരുപിടി പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ കൂടി.

ഏതാണ്ട് 5:15ന് എറണാകുളത്തെത്തുകയും 6മണിയോടെ വീട്ടിലേക് എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തു..വാതിൽ തുറന്നു തന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യവും"എന്തെ മതിയാക്കി പോന്നത് എന്നു.."""സമയം ഇനിയുമുണ്ടല്ലോ എന്ന് മറുപടിയുമായി ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി....

#ചില_അറിവുകളും_അനുഭവങ്ങളും..

*ആനവണ്ടി ഒരു ബെറ്റർ ഓപ്ഷൻ ആണ് ഈ യാത്രക്ക്.അടിപൊളി ഫീൽ ആണ്..

*ഏകദേശം 8മണിക്ക് മൂന്നായി പാമ്പന്പാലം എത്തിയാൽ ട്രയിൻ പാസ്സ് ചെയ്യുന്നത് കാണാം.

*രാമേശ്വരം ഫുൾ കാണുവാൻ ഓട്ടോക്കാരെ ആശ്രയിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.മാക്സിമം റേറ്റ് പേശുക.കൊടുക്കുന്ന കാശിനു തൃപ്തി നൽകുന്ന കാഴ്ചകളും വിവരങ്ങളും ലഭിക്കും.

*രാമേശ്വരം റൂം എടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വെള്ളത്തിനു ഉപ്പുരസം അധികം ആണോ എന്നു ആദ്യം നോക്കിയാൽ നന്നായിരിക്കും.

*രാമേശ്വരം ക്ഷേത്രത്തിലെ അത്താഴപൂജ ചടങ്ങ് ഒരിക്കലും മിസ്സ്‌ ആകരുത്.രാത്രി 8മണിക്കാണ്.

*ധനുഷ്‌കോടി, അരിച്ചാൽ മുനമ്പ് പോകുമ്പോൾ മണൽ അധികം എല്കാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ എടുക്കുക.ക്യാമറബാഗിൽ കൊണ്ടുപോകുക.

*മധുര ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനത്തിനു സ്പെഷ്യൽ പാസ്സ് എടുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.(ദർശനസമയം രാവിലെ 5:30-12:30 വൈകിട്ടു 4-9:30)
ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ pinakin എന്ന അമ്പലത്തിന്റെ ആപ്പ് ഉപയോഗിച്ചാൽ ലഭിക്കും.

*മധുരയിൽ ഓട്ടോക്കാർ മിനിമം ചാർജ് 50രൂപ വാങ്ങും

*രാമേശ്വരത്തു രാവിലെ തുടങ്ങുന്ന വെയിലിനുതന്നെ 30°c + ചൂടുണ്ട്.അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ പ്രത്യേകിച്ച് ബാക്ക്പാക്ക് ആയി പോകാൻ ഉദ്ദേശ്ശിക്കുന്നവർ എടുത്താൽ ആശ്വാസകരമായിരിക്കും...